Het verhaal van Eunice Bulin (Zuid-Sudan)

Als ik verliefd word...

Buiten veroveren duizenden krekels de stilte in Zuid-Sudan. Maar binnen, in een klein lokaaltje van een ziekenhuis, zoekt Eunice Bulin (40) de stilte op. Praten over je vlucht naar Congo is één, maar een openhartig gesprek over het feit dat je seropositief bent is een ander verhaal.

Het is 1991 wanneer de SPLA, de rebellen van Zuid-Sudan, in het Ibba-district een aanval lanceren op de regeringstroepen. Een felle strijd volgt. De burgerbevolking zit er middenin en wordt niet gespaard. Ook Eunice is bang. Niet alleen voor het geweld maar ook om verkracht te worden. ,,Door beide partijen werd er gemoord, gemarteld en verkracht. Zelfs mannen werden misbruikt. Ik ben met mijn kinderen en buren naar Congo gevlucht want we waren ons leven niet meer zeker. Mijn ouders wilden niet vluchten en bleven achter. Zes jaar hebben we in een vluchtelingenkamp in Congo gezeten. Een slechte tijd voor ons. Voor de kinderen was er geen onderwijs en de Congolese soldaten waren erg bruut. Daarom ben ik na zes jaar met mijn kinderen naar Uganda vertrokken. Daar konden ze onderwijs volgen.’’Dan krijgt ze na drie jaar bericht van haar ouders. Het Ibba-district is weer rustig en ze willen hun dochter graag weer zien.

Seropositief

Eenmaal thuisgekomen wordt het bestaan er voor Eunice niet lichter op. ‘‘In maart 2004 heb ik me door ZOA-medewerkers laten testen. Ik bleek seropositief. Dat was een ontzettende schok voor mij. Ik was er ziek van, erg bang en dacht de hele tijd maar aan mijn kinderen. Mijn man en ik zijn gescheiden en waar hij is, weten we niet. Als ik sterf laat ik mijn kinderen alleen achter. Daar moet ik niet aan denken. Medewerkers van ZOA hebben me geholpen met die angst om te gaan. Ze stelden me gerust, vertelden me wat ik moest eten en drinken en hoe ik voor mezelf moest zorgen. De uitslag van de test heb ik meteen verteld aan mijn familie en in de kerk. Ze hebben me van dat moment af allemaal geholpen. Dat heeft me goed gedaan.’’

Helpen

Nu is Eunice door ZOA betrokken bij het testen en begeleiden van mensen met aids. ‘‘Aids is een ziekte die ons allemaal raakt. We moeten dan ook voorkomen dat er meer doden door aids vallen. Daarom is testen zo belangrijk. Je moet weten of je seropositief bent. Als je dat niet weet en je slaapt met veel mensen, kun je mensen infecteren. Zelf heb ik geslapen met een man die seropositief was. Dat wist hij zelf ook niet. Daarom is een test van levensbelang. Ik wil geen man meer omdat ik seropositief ben. En ja, als ik verliefd word..., ja, dan zal ik het moeten uitleggen. Dat is moeilijk. Ook wil ik geen kinderen meer. Mijn lichaam zal dat niet meer aankunnen.’’Wanneer ze wordt gevraagd hoe ze haar toekomst ziet, haalt Eunice zwijgzaam haar schouders op. Ze weet het niet zo goed. Wat overheerst is de angst haar kinderen te moeten achterlaten.


Terug naar het overzicht