Persoonlijke verhalen
Persoonlijke verhalen van slachtoffers van de overstromingen in Pakistan.
Ellahi Bakish, provincie Punjab
Mr. Salim Johan, Noord-Pakistan
Kcuda Balai, Noord-West Pakistan
Bashir Ahmed, Zuid-Pakistan
Zhakia en haar zoon, Noord-West Pakistan
Chanesir Cher, Zuid-Pakistan
Mr. Patein, Noord-Pakistan
Manzoor Bibi in de provincie Punjab
Ellahi Bakish, provincie Punjab
Ellahi Bakhsh is een bewoner van het Kacha-gebied en behoort tot een arm gezin. Hij heeft een vrouw, vijf dochters en vijf zonen. Samen wonen ze in een huis waar meerdere gezinnen leven. Ellahi is arbeider van beroep en pacht twee hectare landbouwgrond.
Toen hij hoorde dat het water zijn dorp had bereikt, verliet hij zijn woning en vestigde zich aan de oevers van de rivier, in een tent. Nadat het water voldoende was gezakt, keerde hij terug maar deed de verdrietige ontdekking dat al zijn bezittingen waren verdwenen. Niet alleen zijn bezittingen, ook het suikerriet dat hij verbouwde en in volle groei was, bleek vernietigd te zijn. Net als vele anderen verloor hij de moed en was diep teleurgesteld.
Met zo weinig bestaansmiddelen ontstond een alarmerende situatie. Een team van I-LAP, de partnerorganisatie in Pakistan, deed een veldonderzoek in de regio Rajan Pur Kalan en registreerde de naam van Ellahi Bakhsh als één van de begunstigden. Allereerst ontving hij een ‘agrarisch hulppakket’, bestaande uit tarwezaad en een kunstmeststrooier. Samen met de organisatie is zijn grond weer bruikbaar gemaakt.
Inmiddels groeit de tarwe wonderwel op zijn land en de verwachting is zelfs dat de opbrengst beter zal zijn dan ooit tevoren. Na de oogst zal de inkomenspositie van Ellahi weer voldoende stabiel zijn. Hij stelt vast dat de hulp van I-LAP en donororganisaties een grote bijdrage heeft geleverd aan het herstel van de door de overstromingen geraakte mensen. “Moge God al deze mensen zegenen.”
Mr. Salim Johan uit Noord-Pakistan
Mr. Salim Johan woont in Kot Kram Khan in het Rahim Yar Khan-district dat gelegen is in Punjab (Noord-Pakistan). Mr. Salim heeft een vrouw en zes kinderen. Door de overstroming in Pakistan werd zijn huis verwoest en moest hij 2 maanden lang op een dijk wonen, dicht bij de plaats waar zijn huis eerder stond. Hij ontving van I-LAP, de lokale partnerorganisatie van ZOA, een tent waar hij nu nog steeds in woont en voedsel, zaden en kunstmest. Als Mr. Salim geen hulp had gehad waren hij en zijn gezin van de honger omgekomen.
Mr. Salim Johan is ook betrokken bij een programma dat het hem helpt met het bewerken van zijn land zodat hij uiteindelijk zelf zaden kan zaaien. Hij heeft geen geld om een tractor te huren om het land te bewerken, maar als hij een goede oogst krijgt kan hij eindelijk zelf in zijn eigen voedsel voorzien. Mr. Salim Johan is nu lid van een boerengroep waar hij geld spaart dat hij vervolgens later weer kan lenen om zaden te kopen voor het volgende seizoen. Op dit moment maakt Mr. Salim zich zorgen om zijn huis want hij woont nog steeds in een tent en s’nachts is het erg koud. Op deze manier is er een grotere kans dat zijn gezin ziek wordt. Mr. Salim hoopt dan ook snel op verbetering van zijn situatie.
Kcuda Balai
Mevrouw Kcuda Balai woonde met haar man, vier kinderen en twee schoondochters in het dorp Kharjali, ongeveer 5 kilometer van Chassaddar. Trots, maar tegelijk verbijsterd, vertelt ze dat ze 2,5 hectare land hadden, waarop ze suikerriet en graan verbouwden. Hun voorraden graan waren voldoende om tot de volgende oogst genoeg te eten te hebben. Ze hadden vier waterbuffels en drie geiten, en een huis met twee slaapkamers en een keuken. Hadden... Verleden tijd.
Eind juli begon het te regenen. De waarschuwing drie dagen later om te evacueren kwam al te laat. Het hele dorp stond onder water voordat ze konden vertrekken.
Kcuda Balai is alles kwijt; de voedselvoorraden, de gewassen die nog op het land stonden, de waterbuffels en de geiten. Ze zijn gered door een legerhelikopter en naar het kamp in Chasaddar gebracht. Daar kegen ze een tent en voedsel van ILAP, mogelijk gemaakt door donaties van ZOA. 
Ze zijn er echt dankbaar voor, vertellen ze erbij.
Maar Kcuda Balai weet niet waar en hoe ze moet beginnen om haar leven vanuit het niets weer op te bouwen. Het zaaigoed is verdwenen, de buffels zijn dood, haar huis verwoest.
Deze familie maakte indruk op me. Hoewel ze in extreem moeilijke omstandigheden verkeren, maken ze nog steeds grapjes met elkaar. Ik werd er stil van.
Bashir Ahmed (in Sukkur, Sindh)
Bashir komt uit Jacobabad. In een huis gebouwd van gedroogde modder woonde hij met in totaal 21 personen: zijn vrouw en vier kinderen, zijn vader, drie broers met hun vrouwen en in totaal acht kinderen. Het huis had vier kamers. Bashir huurde zeven hectare land, waar hij rijst en graan op verbouwde. Verder had hij nog tien geiten en een koe. Zijn voorraden bestonden uit 800 kilo rijst en 400 kilo graan.
Op 14 augustus hoorden ze dat het water zou komen. Hij haalde snel zijn gezin bij elkaar, maar ze moesten al door het water waden om weg te komen. Ze stonden letterlijk doodsangsten uit, de kinderen huilden allemaal. Ze leven nog, maar alle bezittingen zijn weggespoeld.
Op dit moment zitten ze in een in alle haast opgezet kamp. Er is nauwelijks voedsel, ze drinken vervuild water en de tent die ze ontvingen, is te klein voor de hele familie. Ik vroeg ze hoe hun toekomst eruit zal zien, maar daar kunnen ze zich nog nauwelijks een voorstelling van maken. "We gaan terug naar huis en zullen opnieuw beginnen land te bebouwen," denken ze. Bashir voegt eraan toe dat hij zich zal gaan verhuren als dagarbeider, zodat ze met die extra inkomsten hun huis kunnen herbouwen.
Zhakia en haar zoon
Zhakia heeft acht kinderen en woonde in Shah Bare, ongeveer 7 kilometer van Charsadde. Haar man is ongeschoold arbeider. Voor de overstromingen hadden ze een geit, een buffel en een stenen huis met twee slaapkamers en een keuken.
Begin augustus begon het te regenen en twee dagen later waarschuwde de overheid dat ze het beste hun dorp konden verlaten. Maar het was al te laat, het dorp kwam snel helemaal onder water te staan. Zhakia en haar gezin werden gered door een legerhelikopter. Haar huis is volledig verwoest en de geit en de buffel zijn omgekomen in het water.
De helikopter bracht hen naar een klein kamp in Charsadda. Daar kregen ze een tent, een stel kleren en voedsel, waar ze erg dankbaar voor zijn. 
Maar Zhakia's zorgen voor de toekomst zijn groot. De buffel leverde melk voor haar en haar kinderen en de kalfjes verkochten ze voor goed geld. Ze hebben geen idee hoe ze ooit een nieuw huis zullen kunnen bouwen. Haar man verdient ongeveer twee euro per dag en dat zal nooit genoeg zijn om zelfs maar aan een huis te kunnen denken.
Haar zorgen op de korte termijn betreffen vooral haar zoon. Hij heeft nare bulten in zijn gezicht. Wellicht komt dit door de steeds verslechterende hygiënische situatie in het kamp, omdat er niet genoeg latrines zijn. De pijn die haar zoon voelt, voelt Zhakia ook, vertelt ze verdrietig.
Chanesir Cher (Sindh, zuid-Pakistan)
Chanesir woont in het dorp Farried Derotharo. Met zijn vrouw en hun vijf kinderen, zijn ouders en zijn broer had hij een huis. Ze hadden vijftien koeien en honderd schapen, en 1600 kilo graan in voorraad. Ze pachtten zes hectare land, waarop hij graan, katoen en suikerriet verbouwde. De pacht die hij moest afdragen aan de grondeigenaar was zestig procent van de oogst.
Op 13 augustus werden waarschuwingen voor de komende overstromingen op televisie uitgezonden. Op die manier hoorde hij dat de dijk tussen de rivier en zijn huis doorgebroken was. Hij moest rennen om zijn gezin te redden, en nam zoveel mogelijk met zich mee. Helaas zijn al zijn koeien en zeventig van de honderd schapen omgekomen, is het huis volledig verwoest en is de volledige oogst verloren gegaan.
Hoe hij zijn leven weer zal opbouwen? Hij weet het nog niet.
Er staat een aantal vrienden om Chanesir Cher heen. Ze hebben allemaal vergelijkbare verhalen.
Mr. Patein uit Malik Ibrahim
Dit is Mr. Patein. Hij leeft in Malik Ibrahim, een dorpje in het Rahim Yar Khan-district in de provincie Punjab. Hij woont hier samen met zijn vrouw, 3 zonen en hun 2 vrouwen. Ze hebben een kleinkind die woont in hetzelfde huis. Het huis is klein en heeft maar twee kamers. De familie heeft een kledingwinkel en huren 20 acre aan grond dat ongeveer 9 hectare is. Op het land dat ze huren kunnen ze ongeveer 2 gewassen oogsten. Van mei tot okotober verbouwen ze katoen en van november tot april verbouwen ze graan.
Overstroming
Op 12 augsutus om twee uur ‘s nachts werd de familie van Mr. Patein opgeschrikt door enorm veel water dat plotseling hun dorp en ook hun huis binnenkwam. Dit kwam zeer onverwacht omdat de familie Patein ruim 30 km van de rivier woont. In 1973 was het water ook hoog maar toen bereikte het water niet het dorp. De familie moest in diezelfde nacht vluchten naar een hogere plek vlakbij het dorp. Ze hebben niets mee kunnen nemen behalve 6 geiten en 4 schapen. De oogst was verloren evenals de voorraad graan.
Geld
Mr. Patein moet 200.000 Pakistaanse ruppy’s betalen om het land voor een jaar te huren. Hij heeft 200.000 Pakistaanse ruppy’s geinvesteerd om katoen en graan te planten. Het geld dat hij gebruikte voor het zaaien en bemesten moet hij lenen omdat hij ook moet betalen voor de irrigatie van zijn land. In een gemiddeld jaar verdient hij maar 400.000 ruppy’s dat precies genoeg is om zijn lening af te lossen en voedsel voor zijn familie te kopen. Maar nu is de oogste veroren en is er geen geld meer om dit te doen.
Hulp
Mr. Patein is christen. Hij woont met 25 christelijke gezinnen en 75 moslim gezinnen in Malik Ibrahim. Ze leven al heel lang in vrede naast elkaar en hebben nooit problemen. Mr. Patein heeft hulp gekregen van de Pakistaanse ontwikkelingshulporganisatie I-LAP en van NRSP. Hij ontving voedsel en materialen om een tijdelijk onderkomen te bouwen. De grootste zorg van Mr. Patein is op welke manier hij zijn eigen huis weer kan opbouwen. De winter komt eraan en hij is bang voor de kou. Ook is hij bezorgd over zijn verloren oogst en de zaden die hij nodig had voor het zaaiseizoen in november. Een ander probleem is het irrigatiesysteem waar zijn land water van krijgt. Het systeem werkt niet meer en moet gerepareerd worden. Als niemand Mr. Patein helpt moet hij opnieuw veel geld lenen en hij weet niet wanneer hij dat terug kan betalen.
Manzoor Bibi in de provincie Punjab (district Rahim Yar Khan)
Manzoor Bibi is een weduwe van 58 jaar. Zij heeft vijf dochters en drie zonen. Zij leeft van de inkomsten van landbouw en veeteelt. Manzoor Bibi komt uit het gebied Kacha, dat kwetsbaar is voor overstromingen. Het water staat in dit gebied tijdens het moessonseizoen erg hoog. De overstroming in Pakistan in augustus was ongekend en het water bereikte hoogten van 10 tot 13 voet. De meeste Kacha-gebieden van het district Rahim Yar Khan kwamen onder water te staan.
Zorgen
De overstroming vernietigde de gewassen maar ook het huis van Manzoor Bibi. Manzoor verbleef met haar gezin een tijd lang in een tent dicht bij de stad. Toen Manzoor weer terug wilde keren haar huis kwamen de zorgen; hoe moest zij haar eigen eten weer gaan verbouwen? hoe kreeg zij haar leven weer op de rit? Zij had geen middelen om het land voor het tarweseizoen te bewerken. Bovendien waren de prijzen van zaad en meststof erg hoog.
Hoop
Het plaatsje Imam Bux waar Manzoor Bibi woonde, werd bezocht door het I-Lap team, dat nauw samenwerkt met ZOA. Manzoor vertelde het I-Lap team dat zij twee hectare land bezat maar dat het vruchtbare land door de overstroming zwaar werd beschadigd en dat zij niet in staat was om zelf tarwezaden en meststof te kopen. I-Lap en ZOA hebben Manzoor geholpen aan tarwezaad en meststoffen. Ook hebben zij het land van Manzoor bewerkt zodat zij de zaden meteen kon planten. Manzoor Bibi is blij met de hulp van I-Lap en ZOA en is hoopvol dat de opbrengst van haar oogst een goede marktprijs zal halen. Manzoor Bibi heeft weer hoop voor haar gezin en de toekomst.
