Persoonlijke verhalen uit Sri Lanka
Het verhaal van Peranjodi Mutulingam uit Pattipalai, Batticaloa
Het verhaal van Thavarasa Marimuthu uit Perumaveli, Irralakulam
Het verhaal van Sasikala uit Mawathyunmary, Batticaloa
Het verhaal van Peranjodi, Mawathmunmari, Pattipalai, Batticaloa
Ponaya Mutulingam is 41 jaar, zijn vrouw Peranjodi is 39. Samen hebben ze vijf kinderen; één van hen is getrouwd. Ponoya is landarbeider, hij is dagloner op de rijstvelden bij boeren in de omgeving van Pollonnaruwa. Peranjodi werkt in een eigen winkeltje.
Met het geld dat ze opzij zetten, kopen ze ieder jaar rijstplantjes voor een eigen veldje. Het gezin is ernstig getroffen door de regen. Het begon op 27 december te regenen; op 9 januari begon de stortvloed. De overstromingen die volgden dwong ze om hun huis te verlaten. Dat was de derde gedwongen verhuizing voor het gezin: vanwege de oorlog hebben ze al twee keer eerder huis en haard verlaten.
Het gezin vond onderdak in een gebouw in het dorp, waar ze ook voedsel kregen: twee kilo rijst en een kilo bloem. Meer hebben ze niet gekregen. Hun winkeltje ligt helemaal in puin. Alle voorraad die niet tegen water kon, is vernietigd. Alleen de glazen en de frisdrank die ze verkocht zijn over, maar daar is geen klandizie voor. In tijden van schaarste koopt niemand frisdrank.
Ook hun huis, opgebouwd uit hout en modder, is ernstig beschadigd. De schoolboeken van de kinderen zijn verloren gegaan. Van de rijstplantjes op hun eigen veld is niets meer over; geld om nieuwe plantjes te kopen is er niet meer. Ook is er geen mogelijkheid om nieuwe spullen voor de winkel te kopen. De familie is ten einde raad, zegt Peranjodi. ‘Iedere keer proberen we weer iets op te bouwen. En telkens weer raken we het kwijt, door het weer of door de oorlog.’
Het verhaal van Thavarasa Marimuthu uit Perumaveli, Irralakulam
Thavarasa Marimuthu is vijftig jaar. Ze is getrouwd met Marimuthu, met wie ze drie kinderen heeft gekregen. Hun jongste, een zoon, is dertien en zit in het eerste jaar van de middelbare school. Hun beide dochters zijn al getrouwd, maar de ene dochter is door haar man verlaten. Met haar vijf kinderen woont zij nu weer bij haar ouders. Hun huis is een semi-tijdelijk onderdak van golfplaten, dat ze van ZOA kregen toen ze tijdens de burgeroorlog ontheemd waren geraakt.
Thavarasa was erg blij met deze woning. Dit jaar konden ze ruim twee hectare rijst verbouwen. Het zag er allemaal zo goed uit; de rijstplantjes groeiden goed. Thavarasa ging dagelijks naar het veld en verheugde zich al op het Tai Pongul-oogstfeest, waar ze melkrijst zou maken om God te danken. In december begon het te regenen en het hield niet meer op. In januari kwam de regen in zulke hoeveelheden dat alle rijstplantjes wegspoelden. Toen ze de overstromingen zag, had ze geen woorden om het haar man te beschrijven. Zoiets had ze haar hele leven nog niet gezien! Ze realiseerde zich al snel dat al haar inspanningen door het water waren weggespoeld. Ook haar tien koeien en vijftien geiten hebben de kou en het water niet overleefd.
Er stond zo’n twee meter water op haar rijstveld. Ze vertelt: “Ik heb nog nooit zoiets gezien. De afgelopen vier dagen kwam het water telkens hoger en we konden nergens heen.” Het water stroomde ook hun woning binnen, waar het allerlei eigendommen, inclusief hun keukengerei, wegspoelde. Toen zijn ze weggegaan, naar een school waar ze met tweehonderd andere gezinnen uit hun dorp verbleven. Van het leger kregen ze eten, eenmaal drie keer per dag, de andere dagen twee keer per dag. Met het leger kwamen verpleegkundigen mee, die gelukkig ook medicijnen bij zich hadden. Dat heeft erg geholpen. Ook gaf het leger lakens voor kinderen en ouderen.
Iedereen verbleef in de zelfde grote ruimte in deze school. In het verleden is Thavarasa tweemaal eerder ontheemd geraakt, toen vanwege oorlogsgeweld. Ontheemd zijn is dus niet nieuw voor haar. Nu voelt ze zich alsof God haar straft. Ze waren na de laatste keer weer dapper opnieuw gestart en keken hoopvol naar de toekomst, maar opnieuw zijn ze nu weer alles kwijtgeraakt. Opnieuw zullen ze weer een nieuwe start moeten maken. Herstel zal een lange tijd duren.
Het verhaal van Sasikala uit Mawathyunmary, Batticaloa
Sasikala is 29 jaar, moeder van drie kinderen. Ze woont in Mawathymunmary, in het district Batticaloa. Samen met haar kinderen woont ze in een klein, modderig huisje. Op zondag 9 januari overstroomde het gebied waar zij woont, ook haar huisje liep vol water en raakte fors beschadigd. Een van de muren stortte in. Vanwege de schade en het water dat één meter hoog kwam te staan, kon ze vanaf dat moment niet meer in haar huis blijven. Ze vertrok naar een hoger gelegen deel van het dorp en nam haar voedselvoorraad - genoeg voor één dag - mee. Buren gaven haar te eten, toen haar eigen voorraad op was. Nieuw voedsel inkopen was er niet bij, de winkels waren in no-time leeg verkocht.
Omdat Mawathymunmary erg afgelegen en geïsoleerd ligt, krijgen de inwoners vooralsnog geen hulp van de overheid of andere instanties. Maar omdat alle voorraadjes bij elkaar in korte tijd op zijn, wordt de situatie nu erg kritiek. De dorpelingen hebben geen boot om naar een naburige plaats te varen en voedsel in te slaan. Gelukkig konden mensen van ZOA na vijf dagen het dorp bereiken om eerste hulp te verlenen. Zij hebben brood en biscuits uitgedeeld aan de ingesloten dorpelingen. De situatie blijft echter ernstig.
Afgelopen zaterdag was de traditionele feestdag Tai Pongul. Oorspronkelijk bedoeld om de eerste opbrengst van de oogst te offeren aan de zon, maar omdat de oogsttijd tegenwoordig in februari/maart valt, wordt tijdens Tai Pongul ook gebeden voor een goede oogst. Dit jaar vierden de boeren geen Tai Pongul, omdat er geen oogst zal zijn…
De ouders van Sasikala steunen het jonge gezin jaarlijks door middel van de inkomsten van hun rijstproductie. Omdat alle oogsten zijn vernietigd door de overstromingen, zit een goede opbrengst er dit jaar niet in. Ook zitten veel families nu met schulden, omdat zaaigoed en ander materiaal met geleend geld is gekocht, maar vanwege de misoogst niet terugbetaald kan worden. Het nieuwe jaar start zo met schulden. Een moeilijke tijd zal komen…
