Bezoek aan vluchtelingenkampen in Thailand
Vluchtelingenkampen
Van 26 augustus – 3 september 2010 heb ik in Thailand twee vluchtelingenkampen bezocht waar ZOA werkt; het Mae La kamp en het Umpiem kamp.
Ieder jaar ontvluchten duizenden Birmezen hun thuisland. Buurland Thailand neemt een groot aantal vluchtelingen op in één van de negen vluchtelingenkampen die het Thaise grensgebied met Birma telt. Veel vluchtelingen zoeken veiligheid, stabiliteit, opleidingsmogelijkheden en vaak ook een visum, een enkeltje naar de vrijheid in een westers land. In al die jaren zijn de kampen er niet kleiner op geworden. Er blijven nog steeds heel veel vluchtelingen uit Birma komen, alleen al in het Mae La kamp zo’n vijf- tot zevenduizend per jaar.
Dorpen
Het Mae La kamp is het grootste kamp; er zitten hier 50.000 vluchtelingen. Dat is nogal wat. Een dorp op zich. Dat blijkt uit het aantal winkeltjes, maar ook uit de hoeveelheid organisaties die zich met het kamp bemoeien.
ZOA is in de kampen met name gespecialiseerd in het onderwijs en geven/organiseren van gespecialiseerde opleidingen. Bijvoorbeeld kappersopleidingen en computeropleidingen. Ik spreek in het kamp met een aantal studenten die net de kappersopleiding hebben afgerond. Heel mooi om deze blije en tevreden gezichten te zien. Toch zijn zij zich er steeds van bewust dat ze in een kampsituatie leven.
Buiten het kamp is er geen bestaan mogelijk voor de meesten en dat maakt de situatie zo triest. Maar er komt een ommekeer in het systeem. Tot voor kort waren de mensen in de kampen erg afhankelijk van hulporganisaties, die veel verantwoordelijkheden overnamen. Gelukkig draaien inmiddels veel onderwijsprojecten op mensen uit de kampen zelf. ZOA traint de docenten en ondersteunt met lesmateriaal. Dit geeft een sterk gevoel van ownership, verantwoordelijkheid en onafhankelijkheid.
Mensen in de kampen zijn ook steeds meer in staat om in hun eigen levensonderhoud te voorzien. Het moet ook wel want donor-gelden worden steeds minder; budgetten worden kleiner.
Verschil maken
ZOA heeft besloten haar programma in Thailand over te dragen aan een onlangs opgericht lokale organisatie: Us-a-Khanae (hoop op een nieuwe dag). Ik ben onder de indruk van de motivatie, de inzet en het enthousiasme van de medewerkers van ZOA-Thailand. Ik ben ervan overtuigd dat ze in de toekomst heel goed in staat zijn het programma zelfstandig te kunnen draaien met de nieuwe organisatie! Gaaf om te zien dat ze met de kennis en ervaring die ze tijdens hun werk met ZOA hebben opgedaan, nu zelf aan de slag gaan.
Vrijheid
Na een paar dagen kunnen wij gewoon weer via Bangkok aan de Thaise douane ons paspoort laten zien. Dan realiseer je je pas wat een vrijheid we hebben als Europeanen, om van land naar land te kunnen reizen, om te kunnen gaan en staan waar wij willen, om te kunnen zeggen wat wij denken. Ik hoop en bid dat de situatie in Birma zodanig mag veranderen dat de mensen in de kampen ooit veilig huiswaarts kunnen keren. Ik hoop op een betere toekomst!
Terug naar het overzicht
