Eindelijk naar Congo
Het ZOA Business Ambassadors team-Congo bezocht in mei 2011 voor de eerste keer het programmagebied waaraan ze al sinds 2009 zijn verbonden. ZOA-medewerker Yolenta Pater reisde ook mee en schreef het volgende verslag.
Daar gaan we dan! De 4-wheel drive van ZOA staat voor het hotel, klaar om te vertrekken richting Congo…Na 20 minuten komen we aan bij de grenspost. Gelukkig, we mogen door, geen bijzonderheden…
Snel verder, want we moeten vanwege de veiligheid niet in het donker rijden. Dus van hobbel naar hobbel, geen effen stuk, door de rivier, diepe kuilen…en dat vier uur lang door de prachtige natuur. Gelukkig hadden we een gezellig Afrikaans muziekje en een zingende chauffeur dus genoeg vermaak…
Je komt in een totaal andere wereld! Veel armoede, wel veel groen maar een levenstandaard die niet te vergelijken is met die van ons. De veerkracht van mensen om na jaren van strijd opnieuw de verbinding aan te gaan met elkaar, heeft diepe indruk op ons gemaakt.
We werden warm onthaald op de compound door de ZOA collega’s uit Congo. Heerlijk eten, kip, rijst en saus en we overnachten in echte toekels (plaatselijke hutjes). Kamperen, maar dan anders!
De eerste dag hebben we twee projecten van ZOA bezocht. In de ochtend een schooltje in Sebele, de middle of nowhere…leerlingen kunnen hier het basisschoolprogramma volgen in drie jaar in plaats van de standaard zes jaar. Dit geeft kinderen die hebben moeten vluchten de kans om de basisschool af te maken en door te stromen naar de middelbare school. In de middag hebben we voor het eerst kennis gemaakt met een dorpscomité in Kaseke dat voor ZOA werkt aan voedselzekerheid.
Lukongo en Kakela
De volgende dag weer op pad, dit keer naar Lukongo. Hier bezoeken we Faila Eshimonwe, een vrouw van 75 jaar die eind jaren negentig naar Tanzania gevlucht is met man en 8 kinderen en later weer teruggekomen is. Haar man en 3 van de kinderen zijn inmiddels overleden. Ze doet met het ZOA Cash for Trading programma mee. Haar zonen kopen vis op de vismarkt waar zij soep van maakt en dit verkoopt zij op de markt in Sebele. Haar dochters verkopen een deel van de vis weer op een andere markt. Daarom zie je ook aldoor veel mensen lopen met manden handelswaar.
Vervolgens naar Kakela waar we twee families bezochten die ook met het Food Security project meedoen. Twee vrouwen coördineren dat voor het dorpje, en waren positief over de begeleiding van ZOA. Ze vroegen ons wel om een graanmolen, zodat ze dat niet meer met de hand hoeven te stampen. De mannen in Congo werken zelf niet erg mee in de dorpen en dat maakt het extra zwaar voor de vrouwen.
Mboko en Lusambo Ake
Tenslotte hebben we op de laatste dag twee dorpen bezocht. het dorp Mboko en het ZBA dorp, Lusambo Ake. In Mboko heeft ZOA een prachtig programma wat heet ‘Vreedzaam Samenleven’. Hier leren de mensen om geen haat met haat te betrijden. Hier leren de mensen om geen onrecht met onrecht te bestrijden maar hoe zij volgens de bijbelse principes conflicten vreedzaam kunnen oplossen. In totaal krijgen 5 dorpen, 60 mensen training. Zij vormen lokale comités om als bemiddelaar op te treden bij conflicten. Zo krijgen de dorpelingen weer zicht op een vreedzame toekomst.
 |
 |
In Lusambo Ake is gestart met het verstrekken van zaden en gereedschappen aan de meest kwetsbare mensen in het dorp. Ook hier werkt ZOA via een dorpscomité dat getraind is en er op toeziet dat het geld op een goede manier besteed word door de mensen. Hulp is hier hard nodig. Het gaat om de eerste levensbehoefte, mensen hebben amper geld om eten te kopen en hun gezinnen te onderhouden.
Eén van de vrouwen die hulp krijgt van ZOA is Amida. Amida was moeder van zes kinderen. Tijdens de oorlog zijn drie van haar zes kinderen overleden. Samen met haar man Biguba is ze gevlucht naar de stad Uvira. Nu is het veiliger en is ze teruggekeerd naar haar eigen dorp, Lugambo Ake. Toen ze terug kwam was alles verwoest.
Gelukkig heeft ze een klein huisje gevonden waarin ze samen met haar man en 3 kinderen kan leven.
Afgelopen maand heeft ze zaden en gereedschap gekregen van ZOA. De zaden heeft ze gezaaid en nu houdt ze haar veld bij totdat er geoogst kan worden. Tot de tijd dat er geoogst kan worden is ze nog afhankelijk van ander werk omdat er anders geen inkomsten zijn. Als de oogst binnen is kunnen ze daar zelf van eten en de cassave die over is verkopen op de markt. Met het geld dat ze verdient wil ze sparen voor medische zorg en zorgen dat haar kinderen naar school kunnen gaan.
Wat Amida van de toekomst verwacht? Ze weet niet wat ze moet verwachten, ze verwacht alles van God…Ze hoopt op een goede oogst zodat zij en haar gezin genoeg te eten hebben. Het volgende seizoen krijgt ze het tweede deel van de zaden en de overige gereedschappen van ZOA. Dat geeft haar weer een sprankje hoop op een betere toekomst!
Zo hopen wij als ZBA team voor Congo meer mensen hoop te kunnen geven op een betere toekomst. Onze hoop is dat het verdriet dat de mensen hebben om zal slaan in vreugde en dat mensen weer durven te dromen…te dromen over een betere toekomst!
Terug naar het overzicht
