Blog Gerrianne in Uganda #1

Gerrianne Pennings vertrok in april naar Uganda om daar een jaar lang als trainee PGA voor ZOA te werken. In dit blog vertelt ze over haar ervaringen en belevenissen. Vandaag deel 1, waarin het tot haar doordringt dat haar jaar in Uganda nu echt begonnen is. 

Je masteropleiding afgerond. Niet direct een fulltime baan in de planning. Wat doe je dan? Na vijf jaar volle bak studeren en werken had ik even een pauze genomen. Ondertussen was ik weer langzaam opgestart. Ik vond een leuke baan bij een sociale onderneming. Online roosterplanningen maken voor vrijwilligersorganisaties bleek goed bij mij te passen. Terug van weggeweest in Utrecht. Een nieuw huis met fijne huisgenootjes. Ik dacht weer lekker op weg te zijn. Totdat die email van HR van ZOA binnenkwam. Of ik alsnog voor een kennismakingsgesprek in Apeldoorn wilde langskomen.

Nu schrijf ik vanaf de veranda van het ZOA kantoor in Kampala, Uganda. Na dat eerste gesprek voelde ik het tot in mijn tenen. Hoe fijn het leven in Utrecht ook zou kunnen zijn, dat traineeship klonk wel heel leerzaam en uitdagend. Alles wat ik tijdens mijn studies heb geleerd over onderzoek doen en migratie, in praktijk kunnen toepassen. Die kans kreeg ik nu. Dus ik besloot hem nu te grijpen. Ik vroeg een nieuw paspoort aan, volgde ik een hoop trainingen en stapte ik op het vliegtuig om een jaar te gaan leven in ‘de Parel van Afrika’.

 

IMG20170409170259294

Ik kwam ‘s avonds laat aan in Entebbe. De zwoele avondlucht van Oost Afrika herkende ik meteen. Het is een mix van uitlaatgassen, rook en warme aarde. Moe van de reis, viel ik in slaap om vervolgens vroeg wakker te worden van het geluid van duizenden vogels, waaronder het vertrouwde geluid van een kukelende haan. Geen frisse voorjaarsochtend op de fiets in Utrecht, maar langs toeterende auto’s in Kampala op weg naar mijn eerste dag op het kantoor van ZOA Uganda.

Die eerste week was het vooral wennen. Een stroom van informatie. Eindeloos veel lezen over de verschillende programma gebieden en projecten. Ik hoorde allerlei namen voorbij komen van collega’s in de veldkantoren. Nummers van projecten, voorstellen en rapporten. Ondertussen probeerde ik wegwijs te worden in Kampala. Nu weet ik gelukkig waar ik de beste verse ananas kan krijgen, pluk ik citroenen en avocado’s uit de tuin en is mijn huisje al een beetje thuis geworden.

Als trainee Program Advisor, is mijn basis in Kampala. Zoals het kantoor in Apeldoorn, de ZOA landen ondersteunt, zo ondersteunt het team in Kampala, de veldkantoren in de rest van Uganda. Voor mij is dus belangrijk om gelijk veel naar het veld te reizen om kennis te maken met de lokale ZOA staff, de projecten te zien en vooral veel te luisteren. Met de voeten in de klei, zouden we in Nederland zeggen. In dit geval is het de stoffige, droge aarde van Afrika. Wachtend op regen.

 

De eerste week was het vooral wennen.

Na de eerste week in de hoofdstad, mocht ik direct mee met een collega naar het noorden. Het leek een zee van rust in vergelijking met het drukke Kampala. Mensen zijn weer terug gekeerd naar hun oude woonplaatsen na de jaren van onrust door Joseph Kony and zijn Leger van de Heer. De tieners en twintigers van nu zijn geboren in IDP kampen. IDP staat voor Internally Displaced Person, in het Nederlands: intern ontheemde person. Of te wel iemand die op de vlucht is, maar in eigen land blijft. Maar of je nu in een kamp woont in je eigen land, of over de grens, leuk is anders. De projecten van ZOA focussen zich op verschillende doelgroepen. Bijvoorbeeld jongeren die in de kampen zijn geboren en dus nooit toegang hebben gehad tot degelijk basisonderwijs of families die hun land zijn kwijtgeraakt en opnieuw moeten beginnen. In mijn eerste week in Acholi leer ik dat zelfs jaren later een conflict vergaande invloed heeft op de dagelijkse levens van mensen.

Heel praktisch, praat ik over digitale dataverzameling met tablets, plant ik mais en bonen en leer ik over bodemvruchtbaarheid van een professor die betrokken is bij een onderzoeksproject van ZOA. Ik praat met een vrouw die enthousiast vertelt over wat ze de dag ervoor had geleerd en hoe ze dat gaat toepassen op haar eigen stukje land. Ik geniet van het enthousiasme van een jonge vrouw die vertelt dat ze wil leren lezen en schrijven, zodat ze zelf de boeken van hun spaargroep kan controleren.

Daar ben ik dan. Als één van de twee mzungu’s (Oost-Afrikaanse uitdrukking voor ‘blanke’) op het terras in het dorpje van één straat lang met je kopje thee. In Uganda. Langzaam dringt het tot me door dat mijn jaar als ZOA trainee nu echt is begonnen. Kleine kinderen zwaaien en ik zwaai vrolijk terug. Kleine moeite om hun dag fantastisch te maken. Terwijl er een onweersbui in het zuiden langs trekt, leer ik langzaam om me een beetje meer thuis te voelen in het land waar ik het komende jaar in zal wonen en werken. Ik voel me op mijn gemak in het rustige plattelandsleven van het noorden. Omdat ik hier pas echt zie wat het belang is van herstel, nadat een conflict vergeten is. De meeste NGO’s zijn vertrokken en mensen kunnen het heel goed zelf, maar even een extra duwtje in de rug geeft hoop. Herstel kost tijd. Wennen aan een nieuw land en een nieuwe baan kost ook tijd.

En dat neem ik mee uit mijn eerste weken bij ZOA. Ik ga me niet vervelen als trainee het komende jaar, maar ik geef mezelf tijd. Tijd om te wennen. Tijd om te leren. Tijd om te zaaien. Tijd om op te bouwen.

Want er komt ook een tijd om te oogsten. En ook in dit land, een tijd van vrede en hoop.