Blog Gerrianne in Uganda #3

Gerrianne Pennings vertrok in april ’17 naar Uganda om daar een jaar lang als trainee PGA voor ZOA te werken. In dit blog vertelt ze over haar ervaringen en belevenissen. Vandaag deel 3, waarin ze spreekt met leerlingen van de Driestar en zich steeds meer thuis begint te voelen in Uganda. 

“Omschrijf je ervaring van de afgelopen week eens in 3 woorden?” Ik praat met de tieners van de Driestar. De reis is bijna voorbij. Ik ontmoette hen in Kampala, net nadat ze waren aangekomen. Een beetje zenuwachtig en al helemaal vol van de eerste indrukken. Een week later ontmoet ik hen weer in Arua. “Drie woorden?” “Indrukwekkend, ongelofelijk, leerzaam, boeiend, intensief, stil gezet worden, constract, confrontatie, leuk, mooi.” De lijst is eindeloos. Een bak aan ervaringen. Een onvergetelijke reis voor deze jonge mensen.

In mijn vorige blog schreef ik over contrast. De schrijnende verschillen tussen mijn comfortabele leven in Kampala en de hutjes van de Zuid-Soedanese vluchtelingen in de vluchtelingenkampen. Precies de ervaringen die de Driestar tieners meemaakten in de afgelopen week. Hoe ga je om met die verschillen? Hoe overleef je een jaar vol ‘pure emoties’, zoals Jaap, trainee Program Manager in Amudat, het oosten van Uganda, dat beschrijft?

Ik ben hier nu bijna twee maanden. Ik realiseer me nu pas echt hoe snel mijn jaar als trainee voorbij zal gaan. Net zoals een week de spanningsboog is voor de Driestar leerlingen en docenten, is mijn spanningsboog nu een jaar. Terwijl een van de docenten een foto laat zien van zijn prachtige kindjes en vertelt dat hij ze heel graag weer wil zien, vraag ik me af of ik over een jaar hetzelfde zeg. “Het was een mooi avontuur, maar nu wil ik weer naar huis.”

Toch hoor ik vaker de vraag of Uganda al thuis is en of ik misschien wel zou willen blijven. ZOA staff die al veel langer mee draaien en al veel trainees en jonge professionals voorbij hebben zien komen, zeggen dat ze mij wel zien blijven plakken. Ik vind twee maanden veel te kort om daar nu al iets zinnigs over te zeggen. Dus als ik de vraag krijg of ik zou willen blijven, ben ik vooral nieuwsgierig naar wat daarachter zit. Hoe meer ik leer over ZOA en waarom we doen wat we doen, hoe meer ik leer dat het draait om je karakter. De vraag waar je hart ligt. Of je echt van het werk houdt in de humanitaire en ontwikkelingssamenwerking sector. Ik begin te begrijpen waarom het woord ‘hoop’ zo’n belangrijke plek heeft in de missie en visie van ZOA.

Twee maanden. Het voelt al veel langer. Ik begin me thuis te voelen en mijn plek te vinden. De achtbaan van pure emoties zal nog wel even doorgaan, maar ik geniet ervan met volle teugen. Het vinden van een weg in al die contrasten zit hem voor mij in het aangaan van verbinding. Relaties opbouwen met mensen. Allereerst met je collega’s, maar ook met het meisje achter de kassa, de vrouw op straat met haar mango’s en de trainer van de boerengroep die voor het eerst in zijn leven een tablet vast houdt.

Net zoals ik het pure enthousiasme in de ogen van de tieners van de Driestar zag, zie ik het ook bij deze man, zelf gevlucht uit Zuid-Soedan. Er is een sterke wil om te leren, zodat hij een hoopvolle toekomst op kan bouwen. Daar ben ik dan. Ik voel met thuis in het Rhino vluchtelingenkamp, waar ik een training geef over hoe je informatie verzamelt met een tablet. Terwijl ik uitleg hoe je naar links en rechts ‘swiped’ om naar de volgende vraag in de vragenlijst te gaan, zie ik de glimlach verschijnen. Mijn week in samengevat in een paar woorden?

“Verbinding in een vluchtelingenkamp door te swipen naar rechts.”

Meer lezen van Gerrianne? Lees hier haar vorige blogs.

Blog 1: de eerste dagen
Blog 2: kennismaking met Zuid-Sudanese vluchtelingen

 

Blog 3  Gerrianne in Uganda2