Dorian 'alleen' in Amudat

Dorian was net een jaar afgestudeerd toen ze in aanraking kwam met ZOA. Ze zag op de website de mogelijkheid om in het buitenland een traineeship te doen en besloot te gaan. Ze wilde met haar voeten in de modder, echt het veld in. Ze kreeg de vraag of ze goed alleen kon zijn en ze antwoordde ‘ja’. Ze ging de uitdaging aan om voor ZOA in Amudat te gaan wonen en werken.

Was je voor je vertrek ergens bang voor?

Ik was niet echt bang, ik realiseerde me wel dat het nu voor een periode van een jaar zou zijn. Daarbij was ik me ook bewust van de taalbarrière die aanwezig zou zijn. Hierdoor was ik bang dat ik niet in staat zou zijn om diepgaand contact te maken. Mensen vinden het leuk dat je er bent en zijn beleefd maar je wilt dat het verder gaat dan dat. Maar dit is onwijs meegevallen.

Heb je wel eens het gevoel gehad dat je er alleen voor stond?

Nou…. ja. Het was een week voor kerst en ik vroeg aan collega’s wat ze gingen doen. Het kwam erop neer dat iedereen familie en vrienden op zou zoeken. Ik vroeg me toen wel af wat ik zou gaan doen. Ik voelde me op dat moment alleen en het gevoel dat ik er nog niet helemaal bij hoorde, dat was niet fijn.

"Het was een week voor kerst en ik kwam erachter dat al mijn collega's naar hun familie en vrienden zouden gaan"

Heb je mensen ontmoet die er helemaal alleen voor stonden?

Jazeker. Je ziet dat in Amudat besnijdenis en uithuwelijking vaak voorkomen. Voordat meisjes besneden worden rennen ze vaak weg. Vanaf dit moment zijn ze een schande voor de familie en mogen ze niet meer terugkeren naar huis. Dit betekent dat ze er op jonge leeftijd helemaal alleen voor komen te staan. Dat vond ik heftig om te zien. De weggelopen kinderen verbleven op school. Hier kregen ze eten, drinken en onderdak maar werd er onvoldoende hulp geboden op emotioneel vlak. Ik realiseerde me hoe oneerlijk het is dat meisjes er alleen voor komen te staan op jonge leeftijd en dat ik altijd familie en vrienden in Nederland en elders heb om op terug te vallen.

Waren er veel ZOA medewerkers die er alleen voor stonden?

Amudat is heel afgelegen en collega’s uit andere regio’s gaan vaak 1 keer in de maand naar hun familie. Ze zien hun kinderen heel weinig. Ondanks dat dit niet altijd makkelijk is – helemaal als er dingen thuis gebeuren – merkte je wel dat het voor die cultuur gebruikelijker is.


Even iets anders. Als blank meisje alleen in Amudat. Hoe was het om anders te zijn?

Tja.. ik was inderdaad heel anders en viel altijd op. Dat is soms best wel vervelend. Je past je in veel dingen aan en je probeert onderdeel te worden van de cultuur daar. Het lastige is dat je nooit helemaal hetzelfde kunt worden omdat je er simpelweg anders uitziet.

Wat deed dit outsider gevoel met je?

Zelf had ik heel erg het gevoel dat ik erbij hoorde maar op het moment dat iedereen naar je kijkt voelt dit niet meer zo. Soms voel je je echt een attractie. Het is wel frustrerend. Gaat dit altijd zo blijven? Ga je er nooit bij horen? Ik ging me ook afvragen of migranten in Nederland zich ook zo voelen. Ik ging hen beter begrijpen. Het is een vervelend gevoel om te ervaren dat je erbuiten valt.

Wat denk je dat wij kunnen doen voor die mensen die er alleen voor staan?

Heel veel. Dat kan heel simpel zijn. De mensen om je heen vaker aanspreken helpt al, in Nederland zijn dat vaak ouderen of migranten. Dat gemeenschapsgevoel is denk ik wel iets wat in Nederland in de cultuur mist en iets dat ik juist in de mensen in Amudat bewonderde.

Wat heb je geleerd als het gaat over er alleen voor staan?

Ik denk dat ik wel veel sterker ben geworden afgelopen jaar. Ik had geen vrienden en familie om me heen om op terug te vallen dus leer je om het zelf te doen. Ik moest me openstellen voor nieuwe mensen en wilde diepgaande relaties aangaan. Ik ben onafhankelijker en sterker geworden en heb de lessen die ik daar geleerd heb meegenomen terug naar huis.

Laat vluchtelingen er niet alleen voor staan. Met jouw hulp kunnen we vluchtelingen overal ter wereld helpen, met bijvoorbeeld eten, schoon drinkwater en onderdak.
Doneer nu