Gerrianne in Uganda blog #5

Volgens mij was het een zomerhit een aantal jaar geleden. Tuintje in mijn hart. Iets met Suriname en Volendam. Een interessante culturele mix in ieder geval. Afgelopen week schoot het liedje door mijn hoofd toen ik wat verse sla uit de tuin van het ZOA-kantoor in Kampala plukte. Het was één van mijn persoonlijk leerdoelen: een tuintje. Het klimaat hier in Uganda is er perfect voor. Ik weet niet eens meer precies waarom ik graag een tuintje wilde, maar van de week werd ik eraan herinnerd in mijn evaluatiegesprek. “Hoe staat het met je tuintje?” was de vraag tijdens het Skypegesprek met Nienke, HR medewerker voor trainees vanuit ZOA Nederland.

“Eigenlijk heel goed,” antwoordde ik enthousiast. Ik ben hier nu drie maanden. De sla is al een grote wild struikgewas en de tomaten en meloenen beginnen te bloeien. De zonnebloemen zijn groot en sterk. En terwijl mijn tuintje langzaam groeit, de avondzon een gouden gloed geeft over de bomen, luister ik naar de vogels, de wind in de hoge palmboom. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Dit tuintje krijgt langzaam maar zeker een plekje in mijn hart.

Afgelopen week had ik het er over met een Uber-chauffeur. Hij vroeg me of ik zou willen blijven in Uganda. Voor de lange termijn. Ik zei dat ik geen antwoord had en dat hij dat over een jaar nog maar eens zou moeten vragen. Alles is open. Ik probeer echt te genieten van elk moment, elke uitdaging en alles wat ik dit jaar mag leren. Soms vraag ik me af, waar ik dit allemaal aan heb verdiend. Wonen in een prachtig land en een bijdrage te mogen leveren aan een waardevolle organisatie. En ja, ik werk hard voor, probeer me tot het uiterste in te zetten in mijn taken en met mijn hele hart relaties op te bouwen met iedereen. Het kost tijd en energie, maar zo langzaam aan begin ik te wortelen.

Of ik zou willen blijven? Alles is open.

Vandaag ontmoette ik een mede-Achterhoeker tijdens de spontane BBQ met mijn Bijbelstudiegroep bij mij thuis. We kennen heel veel dezelfde mensen, zijn zo’n 20 minuten van elkaar opgegroeid en hebben ook nog in dezelfde stad gewoond. De wereld is soms maar heel klein. En weer kwam die vraag: “Hoe lang denk je in Kampala te blijven?”

De kansen die ik krijg om te groeien in mijn ZOA traineeship zijn echt heel fijn. In de komende maand mag ik bijvoorbeeld een aantal projecten van een collega overnemen. Het is fijn om al na 3 maanden werken dat vertrouwen te krijgen. Afgelopen week mocht ik mee denken over een nieuw projectvoorstel en mijn ideeën geven over hoe we de resultaten van het project gaan meten. Tegelijktijd is de toekomst ook onzeker. Veel trainees mogen blijven na een jaar, zeker hier in Uganda, maar alles hangt af van de mogelijkheden. En dan heb ik vooral over geld. Crisis en oorlog in Zuid-Soedan betekenen namelijk ook geld. Ergens zijn NGO’s zoals ZOA dus gebaad bij een conflict, omdat het inkomen van een organisatie hiervan afhankelijk is. Samenwerken met andere NGO’s is cruciaal om stabiele inkomsten te verwerven, maar omdat er eigenlijk altijd te weinig geld is, zijn NGO’s ook elkaars concurrenten. Gek, hè?

Dus naast dat veel vragen over die open toekomst mij bezig houden, denk ik ook veel na over de toekomst van de humanitaire- en ontwikkelingssamenwerkingssector. Ik ben op dagelijkse basis bezig met de toekomst door een overstap te maken naar digitale dataverzameling en denk vaak: “waarom nu pas? Hoe kan het dat deze sector zo ongelofelijk achter loopt?” Maar de positieve kant is dat ik nu vaardigheden en expertise ontwikkel die blijkbaar echt wel nodig en gewild is in deze sector. Duurt alleen een beetje lang voordat het ook echt eigen wordt.

Tijdens mijn evaluatie gesprek afgelopen week realiseerde ik mij hoe goed het is om, naast al die grote vragen, ook vaak stil te blijven staan bij de kleine dingen, zoals de bloemen in de tuin of de dansende muggen in de avondzon. En daarom geniet ik vandaag. Van de grote blijde lach op het gezicht van de worshipleader in de kerk vandaag. Van de fijne middag op de veranda met lekker eten en goed gezelschap. Mijn sociale leven begint steeds meer vorm te krijgen. Terwijl de lucht langzaam oranje en roze kleurt en de krekels goed van zich laten horen, laat ik de woorden uit het boek van Wil Derkse over de Benedictijnse leefregel tot me doordringen.

Wees aandachtig.

Wees intelligent.

Wees redelijk.

Wees verantwoordelijk.

Wees verliefd.

Dit zijn de dagen die als zonlicht en water zijn voor het tuintje in mijn hart.

Meer lezen van Gerrianne? Lees hier haar vorige blogs.

Blog 1: de eerste dagen
Blog 2: kennismaking met Zuid-Sudanese vluchtelingen
Blog 3: leven tussen de contrasten
Blog 4: wat doe ik als trainee?