Gerrianne in Uganda blog #7

Kwart over 6. Ik word wakker. Ben hier echt een ochtendmens. Was ik eigenlijk altijd al, maar hier in Uganda past het ook goed bij mijn werkritme. Vroeg mijn bed in, vroeg eruit. Maar omdat het vandaag zondag is, draai ik me nog even een keer om. Half uur later ben ik weer wakker. Ik pak een boek. Nog geen kwartier later, barst er een herrie los. De normale stille zondagochtend wordt ruw verstoord. Het duurt even, maar dan snap ik dat het waarschijnlijk een tv is ergens die dat gevecht van de eeuw laat zien. Of misschien een late uitgaansnacht van een stel Ugandees studenten van de universiteit uit de buurt. Wakker worden in Kampala.

Het is eind augustus 2017. Vijf maanden geleden vertrok ik uit Nederland. Weg uit wat een fijn en comfortabel leven had kunnen worden met een mix Utrecht en Achterhoek. Ik koos ervoor om weer eens een sprong in het diepe te maken. Omdat ik na een paar maanden fietsen door Utrecht me af vroeg ‘is dit het nu?’ Niet dat er iets mis is met wonen en werken in Utrecht, maar het was het gewoon net niet helemaal voor mij. In ieder geval niet nu. Dus pakte ik mijn koffer weer eens in. En verhuisde ik naar Uganda.

Tijdens mijn vakantie heb ik veel nagedacht over de eerste periode van mijn traineeship. De vakantie was een goed moment om even terug te kijken en ook vooruit. Wat ik eigenlijk wel wist over de humanitaire en ontwikkelingssamenwerking sector, maar wat nu echt duidelijk wordt, is dat alles steeds veranderd. Niets staat vast. Projecten komen en gaan. Collega’s komen en gaan. Dus dacht ik na over hoe je met de dag leeft en tegelijktijd focust op wat ik wil en waar ik heen wil. Het enige dat ik zeker weet is dat ik door wil groeien en meer wil leren. De afgelopen 5 maanden zijn echt niet altijd makkelijk geweest. En ook de komende maanden gaan af en toe pittig zijn. Maar dat geeft niet. Want het zijn juist deze momenten dat groei, die sprong in het diepe, mij het gevoel geven dat ik leef. Tot in mijn tenen.

De vakantie was een goed moment om even terug te kijken en ook vooruit

Over tenen gesproken. Ik heb mijn hakken ook weer eens aangetrokken. Voelt eigenlijk best wel fijn. En een spijkerbroek. Het is gek hoe kleine dingen een anker kunnen zijn voor zelfvertrouwen in een wereld waarin constant van alles veranderd. Het expat leven lijkt altijd fijn, mooi en fantastisch. Niets is minder waar. Het is vaak pittig, kan best eenzaam zijn en je wordt uitgestrekt in allerlei richtingen. En toch is het allemaal de moeite waard. Omdat je het nooit alleen doet. Het zijn die kleine momentjes van houvast die het leven speciaal maken. Zoals het potje jam en de kop koffie van een blog afgelopen week. Momenten waarop ik me even besefte dat ik het allemaal ook niet alleen hoef te doen. Dat er collega’s zijn die met liefde een potje jam voor je openmaken (ik ben ook echt totaal niet handig met blikjes) of met tissues en zeefjes een kop koffie voor je maken.

Vijf maanden geleden stapte ik op het vliegtuig. Ik weet niet of ik geland ben. Maar ik heb wel mijn plek gevonden ergens midden in alle veranderingen, eindeloze autoritten, rijst met bonen, koude biertjes en fijne mensen om te heen. Dus heb ik nog geen seconde spijt gehad van die sprong in het diepe.

Tijd om m’n bed uit te gaan. Kopje koffie te maken en een ontbijtje. Met jam van mijn moeder dit keer. En Hollandse hagelslag.

Meer lezen van Gerrianne? Lees hier haar vorige blogs.

Blog 1: de eerste dagen
Blog 2: kennismaking met Zuid-Sudanese vluchtelingen
Blog 3: leven tussen de contrasten
Blog 4: wat doe ik als trainee?
Blog 5: nadenken over de toekomst
Blog 6: op vakantie