“Ik ben trots op ZOA”

Capacity Development Coördinator Nicole woont met haar man Maarten, die ook voor ZOA werkt, in een kleine stad in Myanmar. Hun dochter Annou van 1,5 jaar leerde hen laatst een belangrijke les…

“Afgelopen weekend liep ik met mijn man Maarten en ons dochtertje Annou van 1,5 jaar in het park in Taungoo. Zoals ieder weekend kwamen hier veel mensen om wat te eten, rond te lopen of om gewoon een beetje te hangen. We liepen over het pad naar de pagoda, de tempel, en passeerde een meisje dat aan het bedelen was. Ze zal niet ouder geweest zijn dan 5 jaar en zat met een kleurrijk tasje om haar schouders om het geld, dat ze van voorbijgangers kreeg, in te doen. Annou zag het meisje met een uitgestoken hand zitten. Ze liep resoluut op het meisje af, pakte haar uitgestoken hand en maakte in haar babytaal duidelijk dat ze wilde dat het meisje met haar mee ging. Het meisje reageerde verbaasd en wist niet zo goed wat ze met Annou’s hand moest doen. Na enige twijfel pakte ze toch Annou’s hand vast. En zo liepen ze samen weg, hand in hand en zingend in hun eigen taal. Op weg naar de pagoda, om samen rond te rennen en te spelen met een oude bezem die ze hadden gevonden.

En dit verhaal vergeet ik nooit meer. Twee meisjes, allebei klein en vrolijk, maar uit twee totaal verschillende werelden met uiteenlopende toekomstperspectieven. Maar zij zagen elkaar. Zij zagen een meisje om mee te spelen en vast te houden. Geen verschillen, allebei gelijkwaardig. De volgende dag op kantoor ontving ik het overzicht met alle suggesties en feedback op onze activiteiten die we van 156 boerengezinnen hebben ontvangen. We hebben binnen ons project een procedure voor feedback en suggesties opgezet waarmee we actief naar de mening van onze doelgroep vragen. Hoe werken we met de boerengezinnen samen? Wat zijn hun suggesties om onze activiteiten te verbeteren? Voelen zij zich betrokken in het project? Ontvangen ze tijdig informatie? Sluiten onze activiteiten aan op hun behoeften?

 

Zij zagen een meisje om mee te spelen en vast te houden. Geen verschillen, allebei gelijkwaardig.

Deze procedure is een terugkerend thema en erg belangrijk in ons werk om de zogenaamde ‘power imbalance’ tussen een ontwikkelingsorganisatie en doelgroep te minimaliseren. Eén van de humanitaire principes is dat mensen gelijk zijn. In het ideale scenario zou dat betekenen dat onze doelgroep zich gelijk voelt aan ons. Dat klinkt logisch. Maar de beschikking die wij vanuit CDN-ZOA hebben tot kennis en middelen in tegenstelling tot onze doelgroep, maakt het lastig om een gelijkwaardige relatie op te bouwen. En juist daarom praten we met onze doelgroep, vragen we om hun mening in een tevredenheidsonderzoek en bezoeken onze nationale collega’s alleenstaande vrouwen, mensen met een beperking en senioren om hun suggesties te vragen. Ook onze suggestieboxen, die we hebben opgehangen in alle dorpen waar we werken, helpen om met onze doelgroep in contact te komen en te blijven. Het feit dat 156 boerengezinnen op eigen initiatief een feedbackformulier hebben ingevuld in de afgelopen maanden en deze in de suggestiebox in hun dorp hebben gedeponeerd, bevestigt dat we in dialoog zijn met onze doelgroep. Dat is het moment waarop ik denk ‘Hier doe ik het voor!’. Tegelijkertijd denk ik terug aan de meisjes in het park. Zou onze doelgroep zich ooit zo gelijkwaardig voelen aan de grote NGO’s zoals die twee kleine meisjes zich voelden? We blijven er naar streven!

Annou in het park
Annou in het park - Annou im Park

In de afgelopen drie jaar heb ik nationale collega’s zien opbloeien en doorgroeien van assistent, naar officer, en vervolgens naar senior officer. Dat doet mij realiseren ‘Ik trots ben op CDN-ZOA! We hebben een organisatie gecreëerd waarin het mogelijk is dat mensen zich kunnen ontwikkelen. Ik ben trots op de onvermoeibare inzet van mijn directe collega’s en hun oprechtheid. Trots op hun warme hart wanneer ik zie dat één van mijn mannelijke collega’s een traantje wegpinkt wanneer ik het verhaal van de twee meisjes in het park vertel. Maar ook trots op het enthousiasme waarmee officers en adviseurs vanuit Nederland naar Myanmar komen om ons te ondersteunen, de attentheid van de HR-dames in Apeldoorn, de ZOA Business Ambassadeurs die de mensen in Thandaunggyi trouw blijven steunen, en de professionaliseringsslag die vanuit Nederland is geïnitieerd met het introduceren van ZOA Manager. Als je me dan vraagt of ik naar huis wil… Nee, dat wil ik niet. Ik wil hier blijven. Ik zit op mijn plek en heb het naar mijn zin.

Of misschien zijn er toch twee momenten per jaar dat ik naar huis wil… De week voor de deadline van onze donorrapportage. Deze week bestaat uit het checken en het invullen van getallen, getallen en nog meer getallen in lange excellijsten die wij naar onze donor moeten sturen. Erg gedetailleerd. Hoeveel activiteiten hebben we per dorp uitgevoerd? Hoeveel mensen namen deel per activiteit? Hebben deze mensen al eerder deelgenomen aan de activiteit, of is het de eerste keer? Van deze groep mensen, hoeveel vrouwen zijn zwanger? Hoeveel geven borstvoeding? Met 36 verschillende activiteiten in 100 dorpen, en ruim 6.700 boerengezinnen, is dit een hele klus. En dan denk ik, al is het maar heel even, ‘Nu wil ik naar huis!’.

Help je mee te zorgen dat de redding nabij is in bijvoorbeeld Myanmar, Nigeria en Afghanistan? Voor bijvoorbeeld €35,- help je al een gezin in Ethiopië met genoeg water voor twee maanden.
Doneer nu