Ik sta stil... door in beweging te komen

Het is de veertig dagen-tijd. Een tijd van ingetogenheid, soberheid en zelfreflectie. Een tijd van vasten. Een tijd van ‘even iets minder’. Minder eten voor de één. Minder snoepen voor de ander. Minder Facebook voor een derde. En voor veel christenen een tijd van meer bijbellezen, meer bidden en bewust de stilte zoeken. Het is een tijd van stil staan. Stil staan bij wat Jezus voor mij heeft gedaan.

Maar.. Waarom zou ik eigenlijk stilstaan? En gaat vasten wel over je terugtrekken in ‘je geestelijke coconnetje’? Of moet de wereld om je heen er ook iets van merken?

Ieder jaar als ik worstel met de vraag of ik tijdens de stille week óók iets moet laten staan, vraag ik mij steevast af: Waarom? Maar vooral ook: Waartoe? Is vasten niet: je iets ontzeggen en dát ten goede laten komen aan een ander? Zodat er meer van Gods recht te vinden is in deze wereld?

“Zou dat het vasten zijn dat ik verkies? Is dat een dag van onthouding: dat iemand het hoofd buigt als een riet en zich met een rouwkleed neerlegt in het stof? Noemen jullie dat soms vasten, is dat een dag die de Heer behaagt? Is dít niet het vasten dat ik verkies: misdadige ketenen losmaken, de banden van het juk ontbinden, de verdrukten bevrijden, en ieder juk breken? Is het niet: je brood delen met de hongerige, onderdak bieden aan armen zonder huis, iemand kleden die naakt rondloopt, je bekommeren om je medemensen?”

— Jesaja 58: 5-7

Wat heeft de eenzame buurvrouw of de angstige vluchteling er aan dat ik minder eet, of minder actief ben op social media? Niets toch!?

Wellicht denk je nu ‘Het gaat deze week om mijn relatie met God. Als ik me weer druk ga maken om wat ik allemaal moet doen raak ik het zicht op God juist kwijt!’  Ik geef je helemaal gelijk. Ik herken het leven met een overvolle agenda, waardoor échte tijd voor rust, reflectie of gebed snel onder druk staat. En ja, het is erg goed om bewust tijd te nemen met God.

Heilige onrust

Maar dáár zit voor mij ook meteen de worsteling. Want iedere keer dat ik stil sta leer ik ietsjes meer van God kennen. Krijg ik iets meer zicht op Zijn karakter. En dan is het iedere keer alsof God zegt: ‘Als je dichterbij mij wil komen, doe dan wat Ik belangrijk vindt! En dat is kwaad worden om onrecht. Tevreden zijn met wat je hebt, zodat er genoeg is voor anderen. In échte betrokkenheid omzien naar mensen. En liefde laten zien in deze wereld. Zodat mensen weer mens kunnen zijn en nieuwe hoop krijgen.

Ik sta deze week dus stil. Ik sta stil om Gods stem te horen. En ik weet nu al dat die stem zal zeggen: ‘Kijk om je heen zoals ik dat doe. Mij laat al die rottigheid, al dat verdriet en al die angst niet koud. Jou toch ook niet?’

Dus sta ik stil. Door mijzelf iets te ontzeggen in de vorm van aandacht, tijd of geld. En door in actie te komen. Heel praktisch, bijvoorbeeld door een paar uurtjes collecte te lopen. Door bewust bij te dragen aan werk dat mensen laat zien dat ze níet vergeten zijn. Door iets van wat ik aan middelen en mogelijkheden heb gekregen, te delen met mensen die in Gods ogen net zo waardevol zijn als ik!

Ik sta stil door rust te zoeken en  ‘heilige onrust’ te vinden.

Ik sta stil… door in beweging te komen!

Kom jij ook in beweging voor vluchtelingen?
Help mee