In een jaar de wereld rond

Julio reisde naar bijna alle ZOA-landen

Ontmoet wereldreiziger Julio! In een jaar tijd reisde deze globetrotter naar twaalf verschillende landen, van Jemen tot Nigeria en van Myanmar tot Sudan, om bijna alle ZOA-kantoren te bezoeken. “Ik heb meer begrip voor mijn collega’s gekregen.”

Het is begin 2019 als ik ergens op een feestje in Ethiopië collega Julio Garcia-Martinez tegenkom. Toevallig. Ik woon in de buurt en Julio is samen met collega Alycke een paar weken in het land om de ZOA-collega’s hier te helpen met het implementeren van een nieuw softwaresysteem. Het is zaterdagavond en Julio is moe, erg moe. Verwonderlijk is dat niet: de afgelopen zes maanden is hij zo’n beetje non-stop aan het reizen geweest, van de ene tijdszone in de volgende en van het ene continent naar het andere. Ondanks zijn vermoeidheid vertelt Julio die avond in Ethiopië veel mooie verhalen over zijn avonturen in het buitenland.
Dat was een half jaar geleden. Inmiddels is het september en treffen we Julio in Nederland.

Jij bent weer thuis! Blij?
“Erg blij, al is het vreemd om niet binnenkort weer in het vliegtuig te hoeven stappen. De komende twee a drie maanden blijf ik in Nederland, daarna reis ik naar Afghanistan of Myanmar. Wel even wennen, dit vacuüm, na een jaar reizen. Ik moet echt weer even mijn ritme vinden in Nederland.”

Op de grens tussen Rwanda en Congo
Op de grens tussen Rwanda en Congo

Hoe was het om al die uren op vliegvelden door te brengen?
“Meestal lukte het om vrij goede vluchten te regelen, al duurde het drie dagen om in Jemen te komen en was ik naar het noorden van Nigeria ook twee dagen onderweg. Noodgedwongen verbleef ik in Thailand en de Arabische Emiraten, om van daar verder te vliegen. In het begin vond ik al dat wachten wel prima, daarna werd het soms wel vervelend. Ik wil absoluut niet klagen, maar het was niet leuk als m’n bagage kwijtraakte of stukging. En de terugreis was altijd moeilijker dan de heenreis, omdat ik dan gewoon thuis wilde zijn.”

Je reisde ongelooflijk veel. Ben je eigenlijk een beetje avontuurlijk?
“Eigenlijk wel ja; ik houd ervan om na het werk en in de weekenden een land te verkennen. Dit hele avontuur viel echter gelijktijdig met mijn eerste huwelijksjaar en ik begon mijn vrouw gedurende het jaar steeds meer te missen. Ik vertrok augustus 2018 als een avontuurlijk persoon en eindigde vrij saai. Uiteindelijk wilde ik gewoon thuis zijn.
Mijn vrouw steunde me echter door dik en dun. Ik heb geen idee hoe zij het voor elkaar kreeg om met mij om te gaan: ik was enorm gefocust op mijn reizen. Voor haar was ons eerste huwelijksjaar dan ook niet altijd leuk: ik vierde mijn verjaardag in Nigeria, was tijdens die van mijn vrouw in Liberia en vierde ons eerste huwelijksjubileum in Congo. Wat dat betreft ben ik blij om weer thuis te zijn; deze manier van leven is niet vol te houden.”

Julio op reis

Ben je ZOA als organisatie anders gaan zien?
“Het doel van mijn trainingen was om de organisatie  over de hele wereld op dezelfde manier te laten werken. Het was voor mij erg zinvol om al die landen te bezoeken en te zien hoe ze in de verschillende landen werken. Ik heb meer begrip gekregen voor de moeilijke omstandigheden waarin mijn collega’s zich vaak bevinden. Verkiezingen, het verkeer en stress zijn factoren die het werk drastisch kunnen beïnvloeden. Ik heb veel respect voor mijn collega’s gekregen. In een land als Jordanië kun je prima leven; het is er prachtig en veilig en je hebt goed internet. Het noorden van Nigeria is daarentegen echt een moeilijke plek om te wonen. Daar was het te gevaarlijk om de compound te verlaten om een rondje te gaan lopen. Ik was erg onder de indruk van de veerkracht van zowel lokale als expatcollega’s. En van hun flexibiliteit. Eerlijk gezegd verwachtte ik dat het een hele kluif zou zijn om hen ervan te overtuigen ZOA-manager, het nieuwe softwaresysteem, te gaan gebruiken. Dat bleek meestal een verkeerde inschatting: de collega’s waren pragmatisch, dynamisch en flexibel. Het enthousiasme waarmee zij deze verandering omarmden, gaf me veel energie.”

ZOA werkt in moeilijke landen zoals Jemen. Hoe was het om daar te zijn?
“Jemen maakte me het meest bang, omdat daar echt een oorlog aan de gang is. Een week nadat ik het land verliet, stierven er vijftig mensen bij een droneaanval. Bij aankomst op het vliegveld zag ik overal kogelgaten en gebombardeerde gebouwen en kruispunten. Tegenover het hotel waar we verbleven, stond een hotel dat volledig gebombardeerd was. Heel eng.”

Het team ter plekke heeft daar altijd mee te maken. Hoe was het om hen te ontmoeten?
“Dat was fantastisch. Ik was erg onder de indruk van het team in Jemen. Het lukte me niet om een visum naar Noord-Jemen te krijgen, waar ZOA twee kantoren heeft. De collega’s van die kantoren moesten dus naar het zuiden reizen om de training te kunnen volgen. Ze kregen geen toestemming om te vliegen, dus ze moesten met de auto veertien uur door conflictgebied rijden om ons te ontmoeten. Dat vervulde me met een enorm verantwoordelijkheidsgevoel, en ook met trots. Ik vond het erg bijzonder om de kwaliteiten van dat team daar in Jemen te zien; hun Engels en computervaardigheden zijn bewonderenswaardig. Ik was trouwens niet alleen onder de indruk van hen: alle collega’s in het Midden-Oosten vond ik zeer kundig.”

Boottochtje in Jemen

Ben je ooit in onveilige situaties terechtgekomen?
“Een paar keer, maar gelukkig nooit met desastreuze gevolgen. Toen ik een keer in Myanmar op straat liep, werd ik omsingeld door een groep kinderen die geld van me wilden. In Ethiopië werd de collega die met me meereisde beroofd van zijn telefoon. En Jemen was dus een heel vreemd land. Ik verbleef bijna een week in het hotel waar we de training gaven. Het was het veiligste hotel in de stad, met het beste internet. Op een gegeven moment zag ik dat in het hotel verschillende strijdende partijen aan het vergaderen waren, gelijktijdig. Heel vreemd om te zien.”

Welk land maakte het meeste indruk op je?
“Elk land maakte wel op een andere manier indruk op me. Ik was onder de indruk van Liberia, dat was zo’n moeilijk en niet-functionerend land! Ik vond het schokkend om te zien dat een land ook jaren nadat een oorlog afgelopen is, nog zoveel problemen kan ondervinden. En duur dat alles daar is! Een simpele ananas kost daar al tien dollar.

Verder vond ik Khartoum, de hoofdstad van Sudan , een prettige plek om te zijn. Ik dacht dat die stad veel gevaarlijker en niet zo ontwikkeld zou zijn. En Congo vond ik echt schitterend. Al vond ik het heftig en contrasterend om het verschil tussen de mooie natuur en de armoede in dat land te zien.”

Naar welk land zou je nog weleens terug willen?
“Lastig om te kiezen. Ik vond Myanmar heel boeiend omdat daar alles zo heel anders was: de taal, de religie en het eten. Ik zou ook nog weleens terug willen naar Sudan en Ethiopië en in Uganda vond ik echt alles prachtig. Maar nu eerst geniet ik van Nederland; het is fijn om weer even thuis te zijn.”

Kruiden kopen in Khartoum, Sudan

Wij helpen mensen om in vrede een waardig leven te kunnen leiden. Dat doet Julio vanuit Nederland en dat doen nog eens 900 medewerkers hier en wereldwijd. Meedoen? 

Bekijk de vacatures