Lombok: zo verloor Singar zijn huis

"Gelukkig leeft mijn gezin nog"

Singar (41) heeft een goed leven op Lombok met zijn vrouw twee dochters van 5 en 12. Tot de aardbevingen van de afgelopen weken alles ontwricht. Zijn huis stort in, hij raakt zelf in shock en leeft nu in onzekerheid over de toekomst. Hoe moet het verder, met het regenseizoen op komst?

,,Het was zondagavond acht uur. Ik zat lekker buiten met vrienden, we kletsen wat over van alles en nog wat. Je weet wel, mannen onder elkaar.
Een paar dagen eerder hadden we een flinke aardbeving gehad, maar de aarde was inmiddels weer aardig stil en we dachten dat het wel weer veilig was.
Niet dus. Opeens begon de aarde enorm te beven. De eerste beving begon langzaam, maar deze was vanaf het begin enorm heftig: overal zag ik zand omhoog springen en een van de motorbikes die geparkeerd stond vloog op en neer de lucht in.

Al bijna gelijk viel de elektriciteit uit en was het pikdonker in het dorp. Ik was inmiddels volledig in paniek en in mijn shock sprong ik op mijn motorbike en racete ik naar de asfaltweg. Daar dook ik op mijn knieën en drukte mijn handen tegen mijn oren. De aarde bewoog nog steeds heel heftig en rechts van me zag ik een landverschuiving – de aarde kwam zo van de heuvel naar beneden rollen.

Toen de aarde iets minder beefde, kwam ik weer bij zinnen en realiseerde ik me dat ik mijn vrouw en kinderen had achtergelaten. Zij zaten waarschijnlijk nog in het huis! Razendsnel probeerde ik mijn motor te starten, die het door de beving ineens niet meer deed. Toen ik hem eindelijk aan de praat had, scheurde ik naar huis. Ondertussen was ik weer volledig in paniek, ik maakte me grote zorgen om mijn kinderen en mijn vrouw. Mijn huis moest wel zijn ingestort!”

IMG1239

Geef ook voor hulp aan de slachtoffers van de aardbevingen in Lombok
Doneer nu

,,Toen ik thuis aankwam, zag ik tot mijn vreugde dat mijn vrouw en kinderen buiten zaten, naast het huis, onder een houten afdakje. Mijn moeder en zussen, die ook bij ons wonen, waren daar niet dus ik zocht net zo lang tot ik hen ook gevonden had. Mijn moeder nam ik vervolgens op mijn schouder mee en droeg ze naar de plek waar mijn vrouw was. Hoe het huis er aan toe was, wisten we niet, dat konden we pas de volgende dag uitvinden.

Die nacht bleef de aarde beven en de hele volgende dag ook. Allemaal huilden we, ik ook, zo bang waren we. Ondertussen was het totaal stil in het hele dorp, niemand zei wat. Ook de dieren waren in shock en de natuur was totaal stil. We hadden bovendien angst dat er een tsunami zou plaatsvinden, daarvoor werden we door de overheid per sms gewaarschuwd. Gelukkig ligt ons dorp hoog genoeg, dus we waren veilig. Vanuit de hele omgeving kwamen mensen bij ons zitten.

De volgende dag zag ik wat er met ons huis was gebeurd. Een gedeelte was ingestort, de rest was flink toegetakeld. Naar binnen durfden we niet. Mijn dochters nog altijd niet trouwens, die blijven buiten en zijn bang dat er weer een aardbeving komt.

Vier dagen lang hadden we geen elektriciteit en geen bereik met onze telefoons. Ik ben ondertussen vooral dankbaar dat mijn gezin nog in leven is. Niemand stierf en hoewel ik verdrietig ben over het verlies van mijn huis, vind ik het leven van mijn familieleden veel belangrijker.

De eerste dagen na de ramp waren de winkels gesloten. Als dorp deelden we het voedsel en kookten we samen. Daarna kregen we sporadisch eten van mensen die ons bezochten. We hebben hier in het dorp genoeg rijst, maar de molen die die rijst verwerkt is verwoest. We moeten dus wachten tot we de rijst weer kunnen verwerken. Onze grootste angst is het regenseizoen dat er aan gaat komen. We liggen hier onder enkel wat zeil en we zijn bang voor de heftige regenval.

Het plan voor nu is om te wachten tot het weer veilig is in het dorp. Pas als de overheid zegt dat er geen gevaar meer is, gaan we erover nadenken onze huizen te renoveren en te herbouwen.”

Tekst: Jilke Tanis

Geef ook voor hulp aan de slachtoffers van de aardbevingen in Lombok

Doneer nu