"ZOA mag hoop geven voor de toekomst."

Als Manager Institutional Relations is ze regelmatig onderweg in crisisgebieden. In de serie ZOA-medewerkers dit keer Sandra Vogd, die tijdens elk werkbezoek bevestigd wordt dat ze haar werk graag doet.

Dit is het moment waarop ik dacht:

1. hier doe ik het voor! 

Ik heb het voorrecht om af en toe onze projecten te mogen bezoeken. Eigenlijk is ieder veldbezoek weer een bevestiging waarom ik mijn werk graag doe. Een paar voorbeelden: vissers in Sri Lanka die met ZOA’s hulp uit veel te dure leningen kunnen komen. Mensen in Irak die net weer teruggekeerd zijn naar hun (kapotte) huizen, nadat IS hun gebied had bezet en daar met hulp van ZOA weer toegang hebben tot schoon drinkwater. Of in Liberia, waar ik tegen het einde van de ebola periode was. Zoveel dankbaarheid over de trouw van onze collega’s die bleven komen en op diverse manieren probeerden om toch voedsel uit te delen. Met gevaar voor eigen leven, zoals een collega vertelde. Hij had 6 weken in de schuur naast zijn eigen huis en gezin gewoond, want hij wilde niet het risico lopen dat hij een besmetting zou overbrengen. Samen met en ook voor deze fijne collega’s in het veld doe ik mijn werk in Apeldoorn.

Op reis in Uganda
Op reis in Uganda

2. nu wil ik naar huis…

In 2009 was ik in Zuid-Sudan met een groep jongeren. Misschien was het achteraf bekeken niet de beste keuze om twee weken met een groep rond te reizen in een kwetsbaar land dat amper basisvoorzieningen heeft en waar de veiligheid niet optimaal is. Ik voelde me (en was ook) verantwoordelijk voor hen. Toen ik ze op Schiphol had afgeleverd bij familie of vrienden was ik héél erg moe en kon ik alleen maar denken: nu naar huis!

3. dit verhaal vergeet ik nooit meer. 

Ik probeer van ieder veldbezoek minimaal één verhaal en persoon in gedachten mee naar huis te nemen. Het verhaal van Jean Baptiste uit Burundi vond ik bijzonder indrukwekkend. Als jong ventje had al diverse keren moeten vluchten en hij had zijn complete familie verloren. Op 18-jarige leeftijd weigerde hij om mede-vluchtelingen te verraden door ze ‘in te delen’ in het hokje Hutu of Tutsi. En hij wist dat hij door te weigeren in de gevangenis zou belanden, wat ook is gebeurd. Een ander verhaal is uit Liberia. Ik heb daar in 2008 een vrouw ontmoet met grootse plannen voor de toekomst. Met wat geld en support, via ZOA, was ze begonnen om boeren samen te laten werken en ze had hiervoor een extra kamertje aan haar huisje laten bouwen. De start van een soort boerencoöperatie. Ze stond in dat kamertje en vertelde me over haar droom.  Ik was 9 jaar later weer in Liberia en ontmoette haar. Inmiddels had ze, nog altijd met hulp van ZOA een goed lopend bedrijf opgebouwd, vele mensen in dienst en een goede naam verworven. Knap van haar en fijn dat ZOA haar hierbij kon ondersteunen.

4. ik ben trots op ZOA!

ZOA doet prachtig werk voor mensen die zelf ook niet gekozen hebben om in een oorlog te leven en al helemaal niet om een natuurramp te ondergaan. ZOA mag dan weer hoop geven voor de toekomst. Soms in het klein, maar soms ook met grote projecten. In elk geval altijd met de mensen in gedachten waar we ons werk voor doen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
"Dit zijn allemaal (voormalige)collega’s van ZOA Sri Lanka met aanhang op de bruiloft van een collega. Van de 1000 gasten was ik de enige blanke."