Wat als mijn huis instort?

Jilke blogt vanaf Lombok - 1

Gisterenavond in bed lag ik te bedenken hoe het zou zijn als mijn huis in zou storten. Dat ik ‘s nachts ineens wakker zou worden van een schuddende aarde en dat ik naar buiten zou rennen. Op straat zou ik achteromkijken en nog net zien hoe ons hele huis als een plumpudding in elkaar zou zakken – alles wat we zorgvuldig hadden opgebouwd zou in een paar seconden verdwijnen.

Hoe zou dat voelen? Hoe zou ik reageren? Wat zou ik missen? En hoe zou ik verdergaan?

Terwijl ik dit schrijf, hang ik ergens in de lucht boven Indonesië. Collega Willem hangt hier ook ergens, een paar honderd kilometer voor me. Samen zullen we de komende dagen op Lombok de enorme schade bekijken die de drie aardbevingen en vele naschokken van de afgelopen tijd aangericht hebben. Volgens de lokale berichten zijn er inmiddels meer dan 460 doden te betreuren, duizenden gewonden en hebben meer dan 400.000 mensen hun huis verloren.

Voor al die talloze  slachtoffers is er maar weinig hulp en de vele noodkreten die vanaf Lombok het vasteland bereiken, kunnen we als ZOA niet negeren. Tijdens onze missie zal Willem gaan inventariseren waar ZOA hulp zal gaan bieden. Via partners, dat wel, want als buitenlandse hulporganisatie mogen we niet zelf aan de slag op Lombok.

En ik, ik ga het ze ondertussen vragen, die slachtoffers. Hoe het nu voelt als je alles verliest. Wat mis je dan het meest en slaap je dan nog wel?

En hoe kom je zo’n schok eigenlijk te boven?

Geef ook voor hulp aan de slachtoffers van de aardbevingen in Lombok

Doneer nu