De zeven fasen van een vlucht uit Syrië

Vluchtelingen die huis en haard verlaten, belanden niet zomaar in een vluchtelingenkamp, daar gaat een hele reis aan vooraf. Hoe ziet zo’n reis er uit en wat zijn overwegingen van en vluchteling om deze keuze te maken? Op basis van het verhaal van Hussein (32) uit Busra in Syrië zetten we de stappen voor je op een rijtje:

1. Het begin van de oorlog

“ Toen de oorlog startte werd alles anders.  Het begin leek kalm, maar toen revolutionairen steeds meer wapens gingen dragen en steeds agressiever werden werd het echt heel anders. Het werd steeds moeilijker om een normaal dagelijks bestaan te hebben. “

 2. Besluiten weg te gaan

“Op 13 oktober was er een grote aanval vlakbij waar ik woon. Een van mijn broers werd neergeschoten. De omstandigheden werden steeds slechter. Twee van mijn broers stierven en mijn moeder kon dit verlies nauwelijks aan. Ze wilde niet nog meer kinderen verliezen en daarom kozen we er voor te vertrekken naar Jordanië.”

 

"Het was echt heel erg moeilijk om weg te gaan. Ons huis is niet alleen een huis, maar echt een thuis. Het is gevuld met mooie herinneringen met mensen die er nu helaas niet meer allemaal zijn. "

3. Op de vlucht

“We woonden best dicht bij de grens, dus we besloten om te gaan op een rustige dag als er niet veel geschoten werd. We wachtten af, pakten onze spullen in, in de hoop dat we snel zouden terugkeren. Op het moment dat de mogelijkheid zich voordeed zijn we gegaan, zo snel als mogelijk naar de grens met Jordanië. We gingen met de auto naar het punt waar we zo dichtbij mogelijk bij de grens konden komen, dat was ongeveer op 2 kilometer afstand. Er waren veel mensen, zo’n 200. We hebben gewacht tot het donker was, zodat het veilig was om te lopen. We liepen ongeveer 45 minuten naar de grens.”

4. Over de grens

“Aan de grens werden onze identiteitsbewijzen ingenomen en een bus bracht ons naar een politiebureau in Mafraq. Daar werden onze namen geregistreerd. We moesten lang wachten op een bus die ons naar Za’atari zou brengen. Daar kwamen we om 6 uur in de ochtend aan.”

5. Eerste nacht als vluchteling

“In Za’atari kregen we een tent, maar we kozen er voor om verder te gaan. Het was echt moeilijk omdat we gewend waren in een huis te leven. Dan moet je ineens in zo’n tent, dat konden we emotioneel niet aan. We vluchtten weg uit het kamp. Midden in de nacht werden we door een Jordaniër meegenomen, daar moesten we 50 dollar aan betalen. Het is gewoon business voor ze. Met de auto werden we naar Amman gebracht. “

6. Nieuw leven opbouwen

“Via Amman kwamen we in Zarqa terecht. Daar wonen we nu en heb ik een baan in de supermarkt. Het is niet veel, maar we kunnen iets. We mogen alleen nergens heen, het is voor vluchtelingen verboden om te reizen door het land. We zitten dus opgesloten in onze stad. En eigenlijk mogen we hier ook niet zijn. Vluchtelingen horen in het Za’atari kamp, dat krijgen we ook echt vaak te horen. Hier in Jordanië is het veilig, maar we kunnen of mogen niks van ons leven maken.”

7 . De toekomst

“Ik moet nadenken over mijn toekomst, hier is niet echt een toekomst voor ons. Zodra we kunnen willen we graag terug naar Syrië om daar ons leven weer op te bouwen. Dan kan ik mijn eigen bedrijf opbouwen en een stabiel leven leiden. Ik mis mijn oude dorp, heb heimwee naar het leven dat ik leidde. Maar wanneer de dag komt dat ik weer terug kan, dat weet niemand.”

ZOA helpt vluchtelingen zoals Bussein, die geen thuis meer hebben, tijdens alle fasen van hun vlucht. Bijvoorbeeld door in onderdak en voedsel te voorzien of onderwijs en psychische hulp te verlenen. Help ook mee en steun vluchtelingen zonder thuis.
Doneer nu