Een verhaal van veerkracht in een vluchtelingenkamp

Wereldwijd staan miljoenen vrouwen op de vlucht er alleen voor. Omdat hun man is overleden of aan het front vecht. Of omdat ze elkaar simpelweg in de chaos uit het oog zijn verloren. Eén van deze vrouwen is Furaira Ali Feli, een jonge Nigeriaanse vrouw wiens man een jaar geleden werd vermoord door Boko Haram. Furaira is met haar kinderen in een vluchtelingenkamp terecht gekomen. 

Furaira Ali Feli zit voor haar hutje visnetten te maken en vertelt haar verhaal. Het is nu een jaar geleden dat Boko Haram het dorp binnenviel waar de 35-jarige Furaira woonde met haar man en kinderen. ‘’Het was verschrikkelijk. Vrienden en familieleden werden zomaar vermoord, huizen werden platgebrand. Sommige kinderen uit het dorp werden meegenomen door de rebellen. Ik kon vluchten en kwam in dit kamp terecht.’’

In het kamp hertrouwde Furaira. Samen met haar nieuwe man heeft ze nu acht kinderen te voeden. In het afgelopen jaar ging het gezin vaak met een lege maag naar bed. Furairi: ‘’Meestal aten we één keer per dag. Er gingen dagen voorbij dat mijn man en ik zelf helemaal niet aten, zodat we de kinderen nog wat te eten konden geven.’’ In deze tijd ging ze regelmatig op pad om stookhout te verzamelen. Het zoeken naar stookhout wat veel vrouwen in Nigeria doen, is gevaarlijk. Veel worden slachtoffer van seksueel geweld en lopen gevaar te worden gebeten door slangen. Het leven was zwaar, heel zwaar.

Keerpunt door cash

Het keerpunt voor het gezin kwam toen Furaira de kans kreeg mee te doen in een project van ZOA en ECHO waarbij ze iedere maand een geldbedrag krijgt. De ondernemende jonge vrouw weet het maximale uit het maandelijkse geldbedrag te halen. “Sinds ik niet meer de hele dag naar stookhout en voedsel hoef te zoeken, heb ik eindelijk tijd om zelf wat geld te gaan verdienen. Ik verdien nu zelf geld door het maken van visnetten. Met dit geld kan ik mijn familie verzorgen.”

Van het geld dat ze overheeft, koopt Furaira voedsel als mais, rijst, spaghetti, bonen, vis en melk. Ze haalt dit eten bij een van de markten in Maiduguri. Om geld voor het transport te besparen, reist Furaira daar samen met andere vrouwen heen. Ze koopt niet alleen voedsel trouwens; ook zeep, hout en lokale kleding kan ze met het geld kopen.

Wat haar toekomstplannen zijn? Ze zou heel graag teruggaan naar haar dorp als het er veilig genoeg is om daar het leven met haar gezin weer op te pakken. Ze zou graag een naaimachine kopen en een eigen bedrijfje beginnen. Maar het belangrijkste van alles: “Ik wil vooral voor mijn familie kunnen zorgen, zodat ik mijn kinderen een toekomst kan bieden.”

Laat vluchtelingen zoals Furaira er niet alleen voor staan. Met jouw hulp kunnen we vluchtelingen overal ter wereld helpen, met bijvoorbeeld eten, schoon drinkwater en onderdak.
Doneer nu