Kapsalon in het kamp

Temperaturen zijn hoog in het Hitsats Refugee Camp alhoewel het droge seizoen nog maar net begonnen is. Hier in het noorden, dicht bij de grens met Eritrea hebben duizenden Eritreeërs hun toevlucht gezocht. Het kamp ligt strak naast een dorp. Alleen een zandweg scheidt het kamp van het lokale gemeenschap.

Het ontbreken van enig toekomstperspectief dwong Kokeb (19) haar land te ontvluchten en in Hitsats Camp onderdak te zoeken. Zoals alle Eritrese jongens en meisjes, wachtte haar ook verplichte militaire dienst. Voor vrouwen is het een onveilig leefomgeving en het werk is zwaar. Vele Eritreeërs ervaren de dienstplicht als een vorm van slavernij, aangezien ze nauwelijks of geen salaris ontvangen en voor onbepaalde tijd zonder verlof van huis zijn. Kokeb’s vader had het gezin verlaten en daarmee was de verantwoordelijkheid voor haar zieke moeder en jongere zusjes bij Kokeb komen te liggen. Ze besloot de dienstoproep te negeren, er was immers inkomen nodig voor huur, medicijnen en schoolgeld.

 

DSC03446 Kokeb in her salon

Maar met haar weigering had ze niet langer toegang tot legaal werk en leefde ze met de voortdurende angst opgepakt en gevangen gezet te worden. Kokeb had gehoord over vluchtelingenkampen net over de grens met Ethiopië die onderdak boden aan Eritreeërs en besloot te vluchten. Ze was handig in Afrikaans haarvlechten en verwachtte daarmee wel wat geld te kunnen verdienen in het kamp. Drie dagen na aankomst in het Hitsats kamp hoorde ze over de vakopleiding haarverzorging, een van de trainingen die ZOA aanbiedt in het vluchtelingenkamp. Ze schreef zich direct in en leerde o.a. meer over haarverzorging, stylen en nieuwe knip- en vlechttechnieken.

Nadat ze de opleiding succesvol had afgerond, bood ZOA Kokeb een basisinrichting voor een kapsalon aan in het kamp. Haar salon ligt aan de zandweg die het kamp en het lokale dorp van elkaar scheidt. Een strategische plek aangezien ze klanten trekt van beide zijden van de weg. Het is broeiend heet onder haar metalen dak en de stomende stijltang doet de temperatuur verder stijgen. Maar het lijkt de vrouwelijke klanten niet te deren. Het is duidelijk dat een verzorgd uiterlijk een van de weinige dingen is die hen helpt hun waardigheid te behouden in de barre omstandigheden van het kamp. En natuurlijk is Kokeb’s salon ook een plek om even bij te kletsen en de laatste nieuwtjes te bespreken, net zoals iedere andere kapsalon.

Kokeb woont al weer twee jaar in het vluchtelingenkamp. En hoewel ze heel blij is dat ze genoeg verdient om te kunnen zorgen voor haar familie in Eritrea, vindt ze het leven moeilijk op deze afgelegen plek. Ze woont alleen en mist haar familie. Nachts koelt het nauwelijks af in haar kleine huisje, waar de stenen muren nog lang de hitte van de dag afgeven. Ze heeft vaak malaria, een ziekte die volop heerst in het kamp. Haar grootste hoop is op legale hervestiging in het Westen of op de mogelijkheid om in de toekomst te kunnen verhuizen met haar kapsalon naar een betere plek in Ethiopië.