Roshid mag niet bestaan

In Myanmar wordt de bevolkingsgroep Rohingya niet geaccepteerd als staatburgers van Myanmar. De Rohingya zijn dus staatloos, ze ‘bestaan’ niet op papier. Dat houdt in dat ze ook niet mogen werken, reizen of naar school kunnen gaan. Somuda, de vader van Roshid, vertelt hoe dat het toekomstbeeld van zijn zoontje aantast:

“Mijn zoontje Roshid was nog maar drie maanden oud toen de militairen ons dorp beschoten. Ons huis werd door een mortier geraakt en vloog in brand. Met Roshid op mijn arm rende ik het bos in. Na 16 dagen lopen kwamen we in dit vluchtelingenkamp aan. We waren ernstig ondervoed en, behalve de kleren aan ons lijf, hadden we helemaal niets meer. Ons huis, ons land, ons bedrijf, alles waren we kwijtgeraakt.

Mensen zoals wij worden uit Myanmar verjaagd. We worden al jaren vervolgd, alleen omdat we Rohingya zijn. Ze willen niet dat we hier leven, en daarom mogen we niet naar school, niet buiten ons dorp komen, eigenlijk mogen we niet eens bestaan.”

Toekomstdromen

“Sinds Roshid geboren is heb ik grote dromen voor hem. Ik zou het fantastisch vinden als hij later dokter zou kunnen worden. Ik zal alles doen wat ik kan om hem een betere opleiding te geven dan ik heb gehad en die droom uit te laten komen. Maar mijn allergrootste wens is dat hij als volwaardig burger in een land kan wonen waar hij welkom is.”

Laat vluchtelingen zoals Roshid er niet alleen voor staan. Met jouw hulp kunnen we vluchtelingen overal ter wereld helpen, met bijvoorbeeld eten, schoon drinkwater en onderdak.
Doneer nu

roshid_rohingya

* Vanwege privacyredenen is Roshid niet het jongetje op de foto.