Vluchteling in Ethiopië: Het verhaal van Feruz

Nadat haar vader Eritrea ontvluchtte, werden zijn achterblijvende gezinsleden door de overheid zo hard gestraft dat ze geen andere keus hadden dan eveneens hun biezen te pakken. Tien jaar later is Feruz (20) nog altijd boos op haar vader. “Ik had zoveel meer kunnen zijn.”

Het gebeurde toen Feruz een jaar of twaalf was. Haar vader, een soldaat in het Eritrese leger, had zijn spullen gepakt, was de grens met Sudan overgelopen en daarmee uit het leven van Feruz, haar moeder en haar twee broers en zusje vertrokken. Een daad van verzet die het leven van Feruz voor altijd veranderde. Niet veel later namelijk stonden soldaten bij Feruz op de stoep. Zowel hun huis als het land moest de familie inleveren, voor straf. Het loon dat hun vader als soldaat ontving werd per direct bevroren en de achterblijvers kregen bovendien ook nog een boete van 50.000 Nafka (zo’n 3000 euro) opgelegd. Alsof dat nog niet genoeg was, dreigde er, ter waarschuwing aan anderen, een gevangenisstraf.

Als Feruz terugdenkt aan de dag dat haar vader vertrok, wordt ze nog altijd boos. Hoewel ze haar pa maar twee keer per jaar zag, herinnert ze nog hoe hij gezinsfoto’s maakte als ze op een zeldzaam moment als gezin bij elkaar waren. Sinds die tijd heeft ze nooit meer wat van hem gehoord. Volgens geruchten is hij in Sudan, maar dat kan ook elk ander land zijn. Waarom hij haar verlaten heeft? Nog dagelijks vraagt Feruz het zich af. “Waarom zette hij ons op de wereld als hij ons niet wil? Als hij met ons zou willen leven, had hij dat wel gedaan. Wij zijn degenen die hem het meest nodig hebben… Ik ben erg boos op mijn vader, ik zou op een betere plek kunnen zijn. In plaats daarvan doe ik niets en moet ik op mijn moeder letten. Ik had zo veel meer kunnen zijn.”

Op de vlucht

Nu haar vader vertrokken was en de achterblijvers het leven onmogelijk werd gemaakt, zat er voor Feruz en haar familie niets anders op dan ook het land te verlaten. “Ik was nog jong toen dit speelde, maar kan me het nog goed herinneren. We vluchtten net na middernacht. Mijn moeder droeg mijn jongste broertje en mijn broer en zusje liepen ernaast.In mijn dromen hoor ik nog steeds mensen gillen. Ik zie ons nog door de woestijn lopen, ik zie het zand en de doornen. Ik bloedde van die stekelige punten en herinner me dat we met niemand mochten praten omdat dat gevaarlijk was.”

Eenmaal in Ethiopië, komt de familie in Addis terecht. “In het begin was ons leven hier best oké. Mijn oudere broer zorgde voor ons. Op een dag, zo’n twee jaar geleden, besloot hij echter te vertrekken en de gevaarlijke route naar Europa te nemen. We denken dat hij vertrok om geld voor ons te kunnen verdienen, maar nooit hebben we meer iets van hem gehoord. Ik mis hem verschrikkelijk, hij was een heel goed persoon. Hij bad veel en was een heel aardige jongen.

"In mijn dromen hoor ik nog steeds mensen gillen"

Nu mijn broer vertrokken is, ligt de verantwoordelijkheid om voor de familie te zorgen bij mij. Sinds ons leven in Eritrea is er niet werkelijk iets verbeterd. Mijn vader is nog vermist en mijn moeder is zo getraumatiseerd dat ze niks meer zegt. Ik kan niet naar school en moet werken. Toen we in Ethiopië aankwamen, hebben we een tijdje in een kamp gezeten. Daar vertelden mensen ons dat het leven beter zou zijn omdat de regering ons hier zou steunen. Dat bleek niet waar; we ontvangen hier geen steun.

ZOA

Hoewel ik niet naar school kan, omdat ik voor mijn moeder moet zorgen, was ik erg blij dat ZOA me de kans gaf deel uit te maken van de training waarin we onze trauma’s leren verwerken. De training hielp me beter om te gaan met mijn problemen en een business te starten. Ook leerde ik creatief bezig te zijn en hoe ik geld kan verdienen. Dit heeft me erg geholpen. Van nature ben ik verlegen, maar tijdens de training leerde ik op een goede manier te communiceren. Ik weet nu dat er voor elk probleem een oplossing bestaat en dit helpt me mijn problemen op te lossen.Van ZOA kreeg ik, ter ondersteuning, een broodbakmachine. Hoewel ik hem op dit moment niet zoveel gebruik, ben ik er wel blij mee. Vooral op feestdagen gebruik ik de machine om brood te maken.

In de toekomst zou ik graag hier in Addis aan de slag gaan als kapper, al is het mijn grote droom om naar Australië te reizen. Dat lijkt me een mooi land en ik heb gehoord dat de mensen daar erg religieus zijn. Religie is erg belangrijk voor mij, ik leef door de genade en kracht van God. Ik probeer een goed leven te leiden en veel te bidden. God helpt me positief en dankbaar te zijn. Tegelijkertijd mis ik mijn land. Ik mis mijn vrienden van vroeger en de plek waar ik geboren ben.

Een paar maanden geleden waren mijn vrienden uit Eritrea hier op bezoek in Addis, toen praatten we urenlang over ons leven daar. Het was heel fijn om hen weer te zien na zo’n lange tijd, lachen over dingen in onze kindertijd. Als mijn vader niet vertrokken was, denk ik dat we nog steeds in Eritrea zouden zijn.”

ZOA werkt wereldwijd aan noodhulp en wederopbouw. In Ethiopië focust ZOA zich op het ondersteunen van stedelijke vluchtelingen. We geven psychosociale en zakelijke trainingen aan tieners en jongvolwassenen. in 2019 startten we een project met een IT-bedrijf dat stages en trainingen biedt voor 30 jonge mensen, zo vechten we tegen werkloosheid in Ethiopië. 

Steun je ZOA’s werk, ook tijdens kerst en in het nieuwe jaar? Samen zijn we er voor onze naasten in nood. 

 

Ja, ik help mee

  • Bedrag

  • Dit veld is voor validatie doeleinden en moet ongewijzigd blijven.