Zij vertrok voor haar zusje

Het verhaal van de Venezolaanse Gabriela

Voor ons zit Gabriela (20). Ze is nog maar een paar weken geleden van Venezuela naar Colombia gevlucht. Alhoewel ze het daar zwaar heeft gehad, merk je daar weinig van. Ze is een vrolijke, positieve vrouw.

‘Ik kom uit Maracaibo in Venezuela. Daar woonde ik met mijn familie: mijn moeder en mijn zusje. Vier jaar geleden was het daar nog goed: Ik had het goed met familie en ik wilde graag studeren want ik had de droom om Engels docent te worden. Maar, het liefst zou ik ooit professioneel danseres worden.”

“Ik begon aan mijn studie tot Engels docent. Maar de situatie in Venezuela is de afgelopen jaren erg verslechterd. Helaas moest ik daardoor noodgedwongen stoppen met mijn opleiding. Vanwege de spanningen en de economische situatie in Venezuela was het voor de docenten niet uit te houden. Op het laatst kregen ze geen salaris meer, maar alleen een stuk brood of kaas per week. Dat was voor hen niet uit te houden en daarom kon ik mijn opleiding helaas niet voortzetten.”

"Ik moest stoppen met mijn opleiding. Op het laatst kregen docenten een stuk brood/kaas als (week)salaris.”

“Natuurlijk hadden niet alleen de docenten last van de crisis. Iedereen kreeeg steeds minder toegang tot medicijnen, voedsel, electriciteit en benzine.  Ook ons gezin had al bijna niets meer te eten. Vlak voordat ik vluchtte, hadden we al weken geen elektriciteit en konden we alleen nog maar eten van de fruitbomen die bij ons huis staan…”

Vertrokken voor mijn zusje

“Toch kwam het bij mij eigenlijk niet op om te vertrekken. Ik had Venezuela nog nooit verlaten voor langere tijd, daar was nooit aanleiding voor. Maar drie weken geleden veranderden mijn gedachten. Dat kwam door mijn kleine zusje. Door het ernstige voedselgebrek en het gebrek aan variatie was ze ernstig vermagerd en verzwakt. Ze was ernstig ziek en huilde dag en nacht. Ik kon het niet langer aanzien.”

“Zo stapte ik in mijn eentje in de bus, van Maracaibo naar Riohacha in Colombia. In totaal duurde de reis vier en een half uur. Alhoewel de andere passagiers landgenoten waren met hetzelfde doel, voelde ik me eenzaam. Ik kon alleen maar denken aan mijn familie, het voelde alsof ik hen achtergelaten had. Wanneer zou ik ze weer terug zien?”

Opgelucht

“Aangekomen in Riochacha voelde ik me net zo. Waar kon ik terecht, waar zou ik slapen? Tot ik opeens mijn ogen niet kon geloven. Ik zag in de verte mijn oude oppas lopen! Zij was vorig jaar al met haar kinderen naar Colombia gevlucht. Ik snelde naar haar toe, ik was zo opgelucht!”

"Door het gebrek aan voldoende afwisselend voedsel werd mijn zusje ernstig ziek. Ze huilde dag en nacht. Ik kon het niet meer aanzien"

“Die opluchting hield niet op. Meteen vertelde ze me dat ik bij haar terecht kon, en daar ook kon slapen. En dat niet alleen: Ze had ook plek voor mijn moeder en zusje! Ik heb meteen contact met hen opgenomen en hen het goede nieuws verteld. Ik ben zo blij dat we inmiddels weer bij elkaar zijn.”

“Natuurlijk mis ik nog wel veel van thuis: De rest van mijn familie, de cultuur en muziek, mijn vrienden en mijn kat. Ik blijf de hoop koesteren dat ik op een dag weer kan gaan studeren en mijn opleiding Engels docent af kan maken.”

Naastenliefde kent geen grenzen: overal ter wereld helpen we slachtoffers van natuurrampen en gewapende conflicten. Dat begint met noodhulp, maar ook daarna blijven we totdat mensen op eigen kracht verder kunnen. Help je mee?
Ja, ik help mee

WhatsApp Image 2019 06 07 at 213720 3