Zonder gezin in een projectland

Hoe is dat voor ZOA-medewerkers?

Veel van onze medewerkers wereldwijd werken alleen in een (gevaarlijk) projectland. Wel met collega’s, maar zonder familie in de buurt. Hoe is dat voor hen? Is het niet geweldig moeilijk om elke keer weer afscheid te nemen van je gezinsleden en waarom kiezen zij hiervoor? Andries (Nigeria) en Arjan (Congo) vertellen hoe het is om je vrouw en kinderen ‘achter te laten’ in Nederland. 

Hoe is de beslissing genomen om op afstand van elkaar te gaan wonen en werken?
Arjan: “Dineke en ik zijn twee verschillende personen. Na een periode in West-Afrika te hebben gewoond wilde zij graag in Nederland blijven, dichtbij de kinderen en haar ouders. Daarbij komt dat Congo niet erg aantrekkelijk is voor mijn vrouw om te wonen. Voor mij was dit anders en hebben we in goed overleg besloten dat ik voor deze uitdaging moest gaan. Gelukkig kan ik elke 10 weken 5 werkdagen naar Nederland om bij mijn vrouw te zijn.”
Andries: “De veiligheid in Nigeria laat het trouwens ook niet toe om een partner mee te nemen. Vandaar dit besluit. Ook in goed overleg natuurlijk.

Hoe is het om niet op dezelfde plek te wonen als je gezin?
Arjan:
“Het zijn twee aparte werelden, die in niets op elkaar lijken. Ik gedraag me in DRC ook heel anders voor mijn gevoel dan in NL. Het grootste verschil: in DRC ben je in de publieke ruimte vogelvrij – geen orde handhaving, geen recht, een ruige samenleving, waar bijgevolg moreel gedrag van mensen die je meent redelijk te kennen toch een schaars goed is – dat moet je allemaal ‘kopen’ en dus stel je je daarop in. NL is daarbij een verademing, alles is geregeld, maar daardoor ook wel erg saai.”

"Het zijn twee aparte werelden, die in niets op elkaar lijken. NL is daarbij een verademing, alles is geregeld, maar daardoor ook wel erg saai."

Hij vervolgt: “Mijn vrouw en ik hebben wel elke avond contact via Skype. Dit is voor ons allebei belangrijk en op deze manier kunnen we toch betrokken blijven bij elkaars leven.”
Andries: “Het is natuurlijk niet leuk maar het went ook wel. De tijd die ik in Nederland met mijn vrouw heb is kostbaar en gaat snel, afscheid nemen is altijd het vervelendst.”

Wat mis je het meest?
Beide mannen antwoorden: “Gewone familiedingen. Familiebijeenkomsten en feesten.”

Wat vind je leuk om te doen als je weer samen bent?
Arjan: “Het maakt eigenlijk niet uit wat we doen, als we maar samen zijn. Het valt me op dat we enorm veel praten als we elkaar als gezin weer zien. En uit eten, dat is ook altijd vaste prik.”

Het valt me iedere keer wel zwaarder om weer afscheid te nemen en naar Congo terug te gaan. Ja, afscheid nemen is in de loop van de tijd steeds moeilijker geworden."

Naastenliefde kent wat ons betreft geen grenzen: overal ter wereld helpen we slachtoffers van natuurrampen en gewapende conflicten. Dat begint met noodhulp, maar ook daarna blijven we totdat mensen op eigen kracht verder kunnen. Help je mee?

Ja, ik help mee

Noodhulp Nigeria