Overslaan en naar de inhoud gaan

Aisa uit Nigeria: ‘Mijn maag huilt’

Aisa Modu Aisami is niet meer de jongste. Ze is 105 jaar oud, zo geeft ze aan. Zes jaar geleden overviel Boko Haram haar dorp. Iedereen zette het op een lopen, behalve Aisa – hard lopen zat er voor haar al lang niet meer in. Ze zag gruwelijke dingen… en nu heeft ze ook honger. “Mijn maag huilt”, zegt ze.

Aisa uit Nigeria: ‘Mijn maag huilt’
Lees meer

Aisa vertelt haar verhaal

Te gruwelijk voor woorden

Aan een grote zandweg, op de hoek van vluchtelingenkamp Gongulong, bevindt zich de hut van Aisa. Nou ja, hut... Aisa heeft wat doeken in de bosjes gehangen om het stof van langsrijdende auto’s te weren. Daar zit ze, helemaal alleen en zwaar getraumatiseerd. Haar verhaal is dan ook te gruwelijk voor woorden.

Bij de aanval van zes jaar geleden ontvluchtten bijna alle mannen, vrouwen en kinderen het dorp, maar ze werden door Boko Haram achterhaald. Ook werden enkele militairen gevangengenomen. De zeer gewelddadige strijders brachten de dorpsgenoten naar het dorpsplein, Aisa kon ze vanuit haar schuilplaats precies zien zitten. Eerst werden de armen en hoofden van de militairen afgehakt. Daarna moesten de buren en vrienden van Aisa op hun buik gaan liggen en werden ze om beurten door het hoofd geschoten.

Chaos

Aisa wachtte tot het donker werd en tijgerde toen voorzichtig haar hut uit. Aan de rand van het dorpje trof ze twee andere, oude mensen en samen besloten ze naar de grote weg te lopen. Bij de grote weg was de situatie chaotisch, iedereen probeerde zo snel mogelijk weg te komen en vluchtelingenkamp Gongulong te bereiken. Aisa werd overlopen in de drukte, maar wist toch weer overeind te komen. Uiteindelijk bereikte Aisa het kamp, waar ze nu in haar hutje van doeken woont.

Honger

Aisa is afhankelijk van wat andere ontheemden haar te eten geven, elke dag is het afwachten. Tijdens het regenseizoen heeft ze vaak niets te eten. Aisa: ‘’Mijn maag huilt. Want àls ik iets te eten krijg, dan moet ik denken aan wat ik heb gezien. Dan krijg ik bijna niets door mijn keel, ondanks de ontzettende honger.’’ In de afgelopen periode is een aantal dorpelingen teruggekeerd naar het dorp. Ze vragen of ook Aisa terugkomt. Maar Aisa leeft liever in haar hutje langs de stoffige weg, dan dat ze terug moet naar die vreselijke plek.

Voor miljoenen vluchtelingen is dagelijks brood verre van vanzelfsprekend. Samen kunnen we er voor vluchtelingen als Aisa zijn met voedselpakketten of middelen om eten te kopen. Dit geeft hen weer hoop voor de toekomst. Help jij mee met een voedselpakket? 

Ja, ik help mee en doneer voor vluchtelingen die honger lijden

Met een gift van 32 euro help je bijvoorbeeld een gezin met een voedselpakket voor vier weken.