Overslaan en naar de inhoud gaan

ZOA luidt noodklok voor extreme honger door voedselcrisis

De gevolgen van de oorlog in Oekraïne en het Midden-Oosten, maar ook klimaatverandering zorgen voor miljoenen meer mensen met extreme honger. Een wereldwijde voedselcrisis ligt op de loer. Landbouworganisatie CIMMYT luidt de noodklok en ZOA sluit zich daarbij aan.

Doneer nu

Jongetje in Jemen met watermeloen
Lees meer

Vooral mensen die geen reserves hebben worden keihard geraakt. Dat zien in bijna alle landen waar we werken terug. Specialist Henry Bos van ZOA vertelt: "Hoe kwetsbaarder je positie is in de wereld, hoe heviger de impact van deze voedselcrisis."

 

Kwetsbare landen

Bijvoorbeeld in Iran. Voor veel Iraniërs zijn eerste levensbehoeften, zoals brood, nu al onbetaalbaar. Noodhulpcoördinator bij ZOA, Kees-Jan Hooglander, legt uit: "Er is een economische crisis. Door de jarenlange sancties konden gewone mensen al moeilijk rondkomen, maar nu sluiten nog meer bedrijven hun deuren vanwege bombardementen en oorlogsdreiging. Dat zorgt voor acute nood onder een groot deel van de bevolking."

Lees hier alles over de situatie in Iran

Crisis in Iran

In Zuid-Sudan is de situatie vooral nijpend door overstromingen in het regenseizoen. “Sommige mensen eten zelfs graszaden of blaadjes van de bomen om te overleven”, zegt een ZOA-medewerker in Zuid-Sudan. 

Ook in Jemen is het mis. Daar heerste al een groot voedseltekort en de de oorlog in Oekraïne en het Midden-Oosten zorgen ervoor dat er nog veel minder voedsel geïmporteerd kan worden.

Voor Ni'mah uit Jemen is bijna alles te duur

Ni'mah voor haar huis in Jemen

Hulp is dringend nodig

Als de conflicten langer voortduren, waarschuwen  Experts bij CIMMYT dat meer dan 100 miljoen mensen geraakt zullen worden door deze opkomende voedselcrisis. Naast te weinig eten is er tot overmaat van ramp ook veel te weinig geld beschikbaar om iedereen te helpen. Daarom luiden ook wij de noodklok voor deze enorme voedselcrisis. Hulp is dringend nodig.  

Doneer en help mensen in nood op eigen benen te staan