Gerrianne in Uganda blog #8

Gerrianne Pennings vertrok in april naar Uganda om daar een jaar lang als trainee PGA voor ZOA te werken. In dit blog vertelt ze over haar ervaringen en belevenissen. Vandaag deel 8, waarin ze zich vertelt hoe inspirerend haar werk is. 

Karuma – nog 97 km staat er op het bordje van een niet nader te noemen frisdrankmerk.

We hebben de groene heuvels van West Nile achtergelaten en rijden terug naar Kampala. Gisteren sprak ik nog met collega’s over dit stukje weg. “Ik herinner me als kind dat we in de Kony tijd alleen als konvooi dat stuk konden rijden. Iedereen staarde dan stilletjes voor zich uit en haalde opgelucht adem als we veilig in Karuma aankwamen.”

Het is weer zo’n voorbeeld van conflict en hoe dit je dagelijkse leven beinvloed. Een week geleden was ik in Adjumani, vlakbij de grens met Zuid-Soedan. Ik zat na een lange dag reizen en meetings, thee te drinken onder een donkere sterrenhemel met collega’s. Het weerlichtte een beetje in de verte. Het rommelde. “Dat komt uit Zuid-Soedan, dat is het geluid van oorlog.”

ZOA is een familie in het veld

Zo dichtbij en tegelijkertijd ook zo ver weg. Maar in de afgelopen zes maanden, ben ik overtuigd geraakt van de kracht die er schuilt in lokale aanwezigheid. ZOA schreeuwt niet altijd van de daken over haar presentaties, we zijn niet 24/7 op social media te vinden met zielige verhalen en indrukwekkende foto’s. Maar ZOA is een familie in het veld. Het zijn daden in plaats van alleen maar mooie woorden. Gerespecteerd worden moet je verdienen en vooral heel hard voor werken. Heel veel collega’s weten uit eigen ervaring hoe het is om te moeten vluchten en op te groeien in conflict. En het is juist die veerkracht, die het zo inspirerend maakt om hier te mogen werken.

Blog 8  Gerrianne in Uganda  October 2017 3

Het is alweer even geleden dat ik een blog schreef. Inmiddels ben ik dus halverwege mijn traineeship. Er komen steeds met boeiende, grote uitdagingen op mijn bordje. Af en toe vergeet ik dat ik een trainee ben. Eerlijk gezegd is het ook af en toe even zoeken naar de balans tussen werken en uitrusten. Je komt veel workaholics tegen in de NGO-wereld. Logisch ook wel, want je zit hier niet voor het geld, maar om de passie voor het werk. Geen dag is hetzelfde. Je emailbox nooit helemaal leeg en er is altijd nog dat éne telefoontje of dat laatste rapport.

Zo vliegt een half jaar snel voorbij. Maar ik voel me hier thuis. Dan is het niet zo dat erg om je verjaardag door te brengen in een warme bus vol Oegandezen.

 

Meer lezen van Gerrianne? Lees hier haar andere blogs.

Blog 1: de eerste dagen
Blog 2: kennismaking met Zuid-Sudanese vluchtelingen
Blog 3: leven tussen de contrasten
Blog 4: wat doe ik als trainee?
Blog 5: nadenken over de toekomst
Blog 6: op vakantie 
Blog 7: reflecteren over het traineeship