Het verhaal van Misago uit Burundi

Wat doe je als je na jaren vluchten eindelijk terug kan naar huis, maar bij aankomst je land blijkt te zijn ingepikt? Een dilemma waar veel Burundezen tegenaan lopen. Zo ook Misago en zijn gezin.

Als gevolg van hevige conflicten sloeg Misago een paar jaar geleden samen met zijn gezin op de vlucht. Een moeilijke situatie voor de Burundees. “Burundi is mijn thuis, de plek waar mijn hart ligt. Dat ik weg moest omdat het niet veilig was viel dan ook niet mee. Maar blijven was gewoon te gevaarlijk”.

Het gezin was dan ook wat blij toen ze eindelijk terug naar huis konden. Maar eenmaal thuis bleek hun land te zijn ingepikt. “Toen bleek pas hoe moeilijk het is om opnieuw te beginnen. En dat in mijn eigen land!”, vertelt Misago. Het blijkt een situatie waar meer mensen tegenaan lopen. “Het overkomt veel Burundezen en is vaak een oorzaak van nieuwe conflicten”.

In zijn strijd om zijn land stond Misago er niet alleen voor. Tijdens het proces kreeg hij ondersteuning van ZOA. “Gelukkig maar, want het heeft me enorm geholpen. Zo hielp ZOA me bij de conflictbemiddeling en regelden ze dat mijn stuk grond weer op mijn naam werd gezet”.

Nadat hij zijn land weer terug had, kreeg Misago ook een speciale vaktraining. Hier leerde hij speciale landbouwtechnieken om zijn oogst te vergroten. “Ik ben dankbaar voor alle hulp die ik gekregen heb”, vertelt hij. “Niet alleen heb ik mijn land terug, van de opbrengst ervan kan ik nu voor mijn vrouw en kinderen zorgen. Eindelijk kan ik na al die jaren bouwen aan een nieuwe start!”

Bertil

Bertil staat deze week stil bij Misago

Wij zien vluchtelingen vaak zo: Ze zijn gevlucht, dat heeft een oorzaak, bijvoorbeeld oorlog, dan moeten ze een tijdje overleven en dan kunnen ze weer terug. Dan is het klaar. Maar juist in dit verhaal zie je dat het veel complexer is. Teruggaan is de eerste stap voor Misago, maar nu heeft hij nog een groter probleem.

Je ziet aan het verhaal dat Misago echt van zijn land houdt. De plek waar zijn hart ligt. Maar, zoals hij zelf zegt, hij moést weg, het was te gevaarlijk. Dat haalt de hele ‘gelukszoekers’discussie toch onderuit? Vluchtelingen zijn geen gelukszoekers, ze hebben geen keus. Zij willen hier ook niet zijn. Ik vind het mooi, dat hij juist terug wil naar zijn eigen land en dáár iets wil opbouwen. Niet je handje ophouden of naar Europa, nee, terug naar het land dat je lief is en daar zelf weer wat opbouwen.

Ik vraag me wel af wat ik zelf zou doen. Stel je voor, hier in Nederland, je komt terug van vakantie en je huis is ingepikt. Dan wend je je natuurlijk tot de instanties. Maar daar zijn die instanties er niet. Dus vind ik het mooi dat ZOA die rol pakt en mensen helpt met landrechten. Het is een heel formeel middel om een heel menselijk drama aan te pakken. Wat ik ook mooi vind bij Misago is die laatste zin: een nieuwe start. Nederlandse mensen zouden volgens mij veel meer bij de pakken neer gaan zitten en blijven hangen in het verleden. Maar hier spreekt hoop uit, toekomstvisie: een nieuwe start.”

Bertil staat deze week stil bij Misago. Bij wie sta jij stil? Met jouw steun kan ZOA vluchtelingen zoals Misago opvangen en hen de hulp bieden die ze het meest nodig hebben. Zoals voedsel, maar ook landrechten en vaktrainingen.
Help mee