Blog Gerrianne in Uganda #2

Gerrianne Pennings vertrok in april naar Uganda om daar een jaar lang als trainee PGA voor ZOA te werken. In dit blog vertelt ze over haar ervaringen en belevenissen. Vandaag deel 2, waarin ze kennismaakte met de Zuid-Sudanese vluchtelingen in het noorden van Uganda. 

Het is rustig op het kantoor. Mijn collega’s zijn in het veld en ik heb een paar dagen de tijd om bergen met werk te verzetten. Ik ben nu ruim een maand in Uganda. De tijd vliegt. Gisteravond heb ik een appeltaart gebakken. Er is niets fijners dan deeg kneden en appels met kaneel en suiker snoepen na een lange werkdag. Ik begin me thuis te voelen. Ik heb mijn plek gevonden in het team en merk dat ik steeds meer taken op kan pakken.

In de afgelopen weken heb ik veel gereisd. De enige manier om de teams te leren kennen en de projecten te zien, is om naar het veld te gaan. Ik ben nu al in alle programmagebieden geweest. Het is heel boeiend om in het veld te zijn. Juist als trainee PGA (program advisor) is het cruciaal om echt met de inhoud van je werk geconfronteerd te worden.

151

Daar loop je dan. Tussen de tentjes van plastic in het Rhino vluchtelingenkamp. In een gebied waar nog niet echt  veel regen is gevallen en het hongerseizoen begint. Waar lokale bevolking overleeft met mango’s en termieten.

Daar loop je dan. Tussen de kinderen op het schoolplein. Zou jij je het kunnen voorstellen? Een basisschool waarvan 1/3 van de kids gevlucht is. Sommige zijn nog maar net in Uganda. Gelukkig kun je dan naar school. Met een beetje mazzel krijg je in ieder geval één fatsoenlijke maaltijd op school.

Het voelt zo dubbel allemaal. Ook in een vluchtelingenkamp, met eindeloos veel lege ruimte, lijkt het leven tot op zekere hoogte normaal. En toch is het verre van dat.

Maar ik ben de muzungu (blanke), ik zie de glimlach en de trotse trainers die zelf ook nog maar een paar maanden in Uganda zijn. Ik zie de spanningen en conflicten niet. Ik hoor er wel van. Ik weet dat ze er zijn. Net zoals ik weet dat de oorlog in Zuid-Soedan en de onrust in Congo niet morgen voorbij zijn.

Na een paar dagen in Arua, gingen we weer op weg naar huis. Mijn eigen plekje met een douche, een koelkast en een warm bed. Veiligheid. En als afsluiting, even dieren kijken langs de Nijl. Olifanten, zelfzame vogels en een adembenemdende zonsondergang. Natuurpracht in al zijn glorie. Afrika, zoals wij Afrika graag willen zien.

Maar het zijn niet de olifanten en vogels die mij energie geven op een rustige kantoor dag. Het zijn de kinderen in de scholen in Rhino. Het zijn de jonge, enthousiaste trainers die wachten op regen en actief aan de slag willen op de stukjes land. Daarvoor ben ik hier. Thuis in Uganda.